|
Cur ergo non potius divinitati credimus de his rebus, quas humano
ingenio pervestigare non possumus, quae animam quoque ipsam non Deo
coaeternam, sed creatam dicit esse, quae non erat? Ut enim hoc
Platonici nollent credere, hanc utique causam idoneam sibi videbantur
afferre, quia nisi quod semper antea fuisset, sempiternum deinceps
esse non posset. Quanquam et de mundo et de his quos in mundo deos a
Deo factos scribit Plato (In Timaeo), apertissime dicat eos esse
coepisse, et habere initium, finem tamen non habituros, sed per
Conditoris potentissimam voluntatem in aeternum permansuros esse
perhibeat. Verum id quomodo intelligant, invenerunt, non esse hoc
videlicet temporis, sed substitutionis initium. Sicut enim,
inquiunt, si pes ex aeternitate semper fuisset in pulvere, semper ei
subesset vestigium; quod tamen vestigium a calcante factum nemo
dubitaret, nec alterum altero prius esset, quamvis alterum ab altero
factum esset: sic, inquiunt, et mundus atque in illo dii creati, et
semper fuerunt semper existente qui fecit, et tamen facti sunt.
Numquid ergo si anima semper fuit, etiam miseria ejus semper fuisse
dicenda est? Porro si aliquid in illa, quod ex aeterno non fuit,
esse coepit ex tempore, cur non fieri potuerit, ut ipsa esset ex
tempore, quae antea non fuisset? Deinde beatitudo quoque ejus post
experimentum malorum firmior et sine fine mansura, sicut iste
confitetur, procul dubio coepit ex tempore, et tamen semper erit, cum
antea non fuerit. Illa igitur omnis argumentatio dissoluta est, qua
putatur nihil esse posse sine fine temporis, nisi quod initium non
habet temporis. Inventa est enim animae beatitudo, quae cum initium
temporis habuerit, finem temporis non habebit. Quapropter divinae
auctoritati humana cedat infirmitas, eisque beatis et immortalibus de
vera religione credamus, qui sibi honorem non expetunt, quem Deo
suo, qui etiam noster est, deberi sciunt; nec jubent, ut sacrificium
faciamus, nisi ei tantummodo, cujus et nos cum illis, ut saepe dixi
et saepe dicendum est, sacrificium esse debemus, per eum sacerdotem
offerendi, qui in homine quem suscepit, secundum quem et sacerdos esse
voluit, etiam usque ad mortem sacrificium pro nobis dignatus est
fieri.
|
|
