|
Quis autem ita desipiat, ut existimet aliquibus usibus Dei esse
necessaria quae in sacrificiis offeruntur? Quod cum multis locis
divina Scriptura testetur, ne longum faciamus, breve illud de Psalmo
commemorare suffecerit: Dixi Domino, Deus meus es tu; quoniam
bonorum meorum mon eges (Psal. XV, 2). Non solum igitur
pecore, vel qualibet alia re corruptibili atque terrena, sed ne ipsa
quidem justitia hominis Deus egere credendus est, totumque quod recte
colitur Deus, homini prodesse, non Deo. Neque enim fonti se
quisquam dixerit profuisse , si biberit; aut luci, si viderit. Nec
quod ab antiquis patribus talia sacrificia facta sunt in victimis
pecorum, quae nunc Dei populus legit, non facit , aliud
intelligendum est, nisi rebus illis eas res fuisse significatas, quae
aguntur in nobis, ad hoc ut inhaereamus Deo, et ad eumdem finem
proximo consulamus. Sacrificium ergo visibile invisibilis sacrificii
sacramentum, id est sacrum signum, est. Unde ille poenitens apud
prophetam, vel ipse propheta quaerens Deum peccatis suis habere
propitium: Si voluisses, inquit, sacrificium, dedissem utique;
holocaustis non delectaberis. Sacrificium Deo spiritus
contribulatus; cor contritum et humiliatum Deus non spernet (Psal.
L, 18, 19). Intueamur quemadmodum ubi Deum dixit nolle
sacrificium, ibi Deum ostendit velle sacrificium. Non vult ergo
sacrificium trucidati pecoris, sed vult sacrificium contriti cordis.
Illo igitur quod eum nolle dicit, hoc significatur quod eum velle
subjecit. Sic itaque illa Deum nolle dixit, quomodo ab stultis ea
velle creditur, velut suae gratia voluptatis. Nam si ea sacrificia
quae vult, quorum hoc unum est, cor contritum et humiliatum dolore
poenitendi, nollet eis sacrificiis significari, quae velut sibi
delectabilia desiderare putatus est, non utique de his offerendis in
Lege vetere praecepisset. Et ideo mutanda erant opportuno certoque
jam tempore, ne ipsi Deo desiderabilia, vel certe in nobis
acceptabilia, ac non potius quae his significata sunt, crederentur.
Hinc et alio loco psalmi alterius: Si esuriero, inquit, non dicam
tibi; meus est enim orbis terrae, et plenitudo ejus. Numquid
manducabo carnes taurorum, aut sanguinem hircorum potabo (Psal.
XLIX, 12 et 13)? tanquam diceret, Utique si mihi necessaria
essent, non a te peterem, quae habeo in potestate. Deinde subjungens
quid illa significent: Immola, inquit, Deo sacrificium laudis, et
redde Altissimo vota tua. Et invoca me in die tribulationis, et
eximam te, et glorificabis me (Ibid., 14, 15). Item apud
alium prophetam: In quo, inquit, apprehendam Dominum, assumam
Deum meum excelsum? Si apprehendam illum in holocaustis, in vitulis
anniculis? si acceptaverit Dominus in millibus arietum, aut in denis
millibus hircorum pinguium? si dedero primogenita mea pro impietate mea
, fructum ventris mei pro peccato animae meae? si annuntiatum est
tibi, homo, bonum, aut quid Dominus exquirat a te, nisi facere
judicium , et diligere misericordiam, et paratum esse ire cum Domino
Deo tuo (Michaeae VI, 6-8)? Et in hujus prophetae verbis
utrumque distinctum est, satisque declaratum, illa sacrificia per se
ipsa non requirere Deum, quibus significantur haec sacrificia quae
requirit Deus. In Epistola quae inscribitur ad Hebraeos , Bene
facere, inquit, et communicatores esse nolite oblivisci: talibus enim
sacrificiis placetur Deo (Hebr. XIII, 16). Ac per hoc ubi
scriptum est, Misericordiam volo quam sacrificium (Oseae VI,
6); nihil aliud quam sacrificio sacrificium praelatum oportet
intelligi: quoniam illud quod ab omnibus appellatur sacrificium,
signum est veri sacrificii. Porro autem misericordia verum sacrificium
est: unde dictum est quod paulo ante commemoravi, Talibus enim
sacrificiis placetur Deo. Quaecumque igitur in ministerio tabernaculi
sive templi multis modis de sacrificiis leguntur divinitus esse
praecepta, ad dilectionem Dei et proximi significandam referuntur.
In his enim duobus praeceptis, ut scriptum est, tota Lex pendet et
Prophetae (Matth. XXII, 40).
|
|
