CAPUT XI. Cur substantiae et personae nomina Deo aptata ferantur. Pater cur sic dictus non mater. Cur gignens.

MAG. Ideo vigilantissime haec duo nomina, scilicet substantia et persona, divinae essentiae coaptantur, quia semper substantia de individuis in pluralitate consistentibus, persona autem de individua rationali natura praedicatur; cum nos soleamus personis pluralitatem, substantiae autem designare essentiae unitatem.

DISC. Qua similitudine vocatur aeterna lux Pater?

MAG. Quia ex se prolem aequalem sibi genuit.

DISC. Nonne sibi magis matris nomen convenire videretur?

MAG. In patre semper est principalis causa prolis, et ideo a principali sexu debuit jure hoc nomine appellari.

DISC. Qua similitudine dicitur gignens?

MAG. Certum est quod mens gignit cogitationem; cum autem mens se ipsam cogitat, quasi aliam sibi similem generat. Sic summus Deus cum se ipsum talem qualis est, cogitavit, procul dubio similem sibi per omnia imaginem generavit. Et sicut gignens jure Pater vocatur, ita rectissime genitus Filius nominatur.