|
DISC. Cum evidens ratio idem Verbum cum Patre et Spiritu
sancto, unam individuam substantiam inexpugnabiliter probaverit,
quomodo solum incarnari potuit? Si enim a Patris et Spiritus sancti
essentia est separatum, et sic singulariter inhumanatum; constat
profecto quod Patris et Filii et Spiritus sancti substantia non sit
individua, quae potuit pati separationis discrimina.
MAG. Sicut sempiterna virtus divinitatis per ea quae facta
conspiciuntur, potest intelligi (Rom. I, 20); sic hoc
profundum nimis occultum per ea quae in nobis geruntur, ratione
perscrutante poterit inspici. Notum est enim quod humana mens verbum
communis locutionis ex se cogitando gignit, et idem verbum in mente et
in memoria simul una essentia existit. Cum vero mens verbum suum aliis
innotescere cupit, cum eadem cogitatione, quae nihil aliud est quam
verbum suum, et cum memoria disponit, quod idem verbum corpus vocis
induit, et auribus audibile, et cordibus audientium visibile
procedit, et etiam litteris corpus suum ligari et videri permittit; et
tamen invisibile manens, de essentia mentis et memoriae non recedit.
Non ergo mens neque memoria, sed solum verbum singulariter sonuit per
corpus vocis sensibile; et tamen inseparabiliter mansit in essentia
mentis et memoriae invisibile. Sic summus Pater Verbum suum se ipsum
cogitando genuit, quod in Patris et Spiritus sancti essentia simul
coessentiale subsistit; sed tamen nec Pater nec Spiritus sanctus,
sed solum Verbum quod est Patris Filius singulariter humanum corpus
induit, sensibile hominibus se exhibuit, corpus sumptum indigna pati
permisit; ipsum inseparabiliter in essentia Patris et Spiritus sancti
invisibile et impassible permansit.
|
|
