CAPUT XIX. De aequalitate personarum. Cur deitas virtutum vocabulis non colatur.

DISC. Quomodo constat has personas esse aequales?

MAG. Deus est summa vita, summa sapientia, summa dilectio. Quantum ergo vita vivit, tantum se intelligit et tantum se diligit. Si enim non tantum se intelligit quantum vivit, nequaquam summa sapientia erit; et si non tantum se diligit quantum se intelligit, summa dilectio minime existit. Sed cum ipsius substantia verissime summum bonum sit; summa autem vita, et summa sapientia, et summa dilectio non nisi in summo bono inveniri possit; necessario sequitur tres personas, Patris gignentis, Filii geniti, Spiritus sancti procedentis, per omnia esse aequales, et in una eademque individua substantia summum bonum existentes.

DISC. Cur in his vocabulis magis deitas veneratur , cum misericordia et justitia et caeterae virtutes ejus essentiae assignentur?

MAG. Quia illa sunt ei proprie secundum se substantialia, ista vero secundum nos ei accidentalia. Misericors namque inde dicitur, non quod miserum cor habeat; sed omnem miseriam longe a Deo esse ratio probat. Justum autem humana locutio nominat, qui bonis bona, malis mala recompensat. Verum quia Deus miseris in miseriis subvenit, nomen misericordis vel misericordiae accepit: quamvis si nunquam aliquis miser fuisset, cui misericordiam impenderet, non minus tamen in substantia sui ipsa misericordia existeret. Quia vero justis largitur praemia, injustis justa irrogat supplicia; juste vocatur justus vel justitia: tamen si nullus foret cui vel gloriam vel poenam impenderet, non minus ipse justitia subsisteret. Sic de caeteris virtutibus sentiendum.