CAPUT XXIX. Conclusio quaestionum de praesentia Dei. Comparatio.

Hujus falsissimae opinionis machinamenta facile dissolvunt hujus sacrae turris instrumenta. Dei potentia nihil est aliud quam ejus essentia: igitur Deus non alicubi determinate, sed ubique essentialiter est. Deus quoque immensus est; locus autem, scilicet spatium quod quodlibet corpus occupat, altitudine, latitudine, longitudine mensuratur, et quidquid est locale, per anterius et posterius, per dextrum et sinistrum, per sursum et deorsum circumscribitur: Deus ergo nec partim in coelo, nec partim in mundo; nec aliquando totus in coelo, aliquando totus in mundo; nec per singula loca divisus, nec in singulis disjuncte totus; sed extra omnem locum in se et per se existens, omnem locum replens, et in se continens, cunctam creaturam penetrans, universa per substantiam continuans, ubique, scilicet in omnibus et extra omnia totus, et a nullo loco remotus. Sicut lumen lucernae in oculis omnium circumstantium totum lucet, et in se ipso totum manet; non a se ipso recedit ut ad praesentes perveniat, nec unum relinquit ut alii luceat, sed potius singulis et omnibus simul totum lucet, et in se ipso totum manet; sic Deus ubique et in omnibus est totus, et in se ipso permanet totus; a se non recedit, sed cuncta in se colligit.