CAPUT XXXVIII. Quod animae carnae solutae nil corporeum sentiant.

DISC. Si animae naturaliter sunt lucidae, quaeritur utrum animabus corpore exutis lux diei aliquid conferat, vel rursus caligo noctis quidquam ad videndum noceat?

MAG. Sicut corpus sine anima nihil sentire cernitur, sic utique anima sine corpore nihil corporeum sentire creditur. Corpori quippe admixta per oculos sentit colores, per aures voces, per nares odores, per palatum sapores, per tactum vel incessum res tangibiles mollitie vel duritia differentes. A corpore vero separata nihil corporeum corporaliter sentit, quasque res in proprietate substantiae, abstractis accidentiis colorum conspicit, spiritualia quoque suo more sentit. Sicut ergo lumen candelae nihil confert soli ad lucendum, sic profecto lux solis nihil omnino confert animae ad videndum. Et sicut nox jubar solis non impedit, sed potius fugit; sic nec animae aliquatenus obsistit, utputa quam nec anima sentit. Porro anima, aut spirituali luce ipsa nimis prae sole fulgida fruitur, aut horrida peccatorum caligine obscurata, non noctis, sed propriis ut caecus tenebris involvitur. Quod autem anima carne soluta corporaliter lucem non videat, hinc constat, quod cum aliqua dictare volumus, vel quidquam facturi disponimus, mox anima exteriores sensus fugit, introrsus se colligit, in se ipsa intus considerat ea de quibus tractat, et solis lumen nihil ei prodest, sed etiam ei ad hoc negotium obest: et dum alias attendit, clamosas voces juxta se non audit. Igitur anima extra corpus nihil corporeum videt vel audit. Quod si facit, tunc utique aerium corpus induit.