CAPUT XL. Quomodo intelligantur animae a corpore solvi, et iterum reverti, ac visa referre. Infernus est incorporeus, aut animae damnatae corpus induunt.

DISC. Nonne legitur, quod saepe multae animae de corpore eductae, multa loca poenalia, et item multa amoena et florida, et in utrisque multas animas in humana forma viderint, atque ad corpus reversae, plurima se ab eis audisse retulerint?

MAG. Sciendum est, quod hae animae non penitus corpus reliquerant, sed sensus tantum corporeos suis officiis destituerant, corpus autem non ex toto vitali spiritu carebat. Unde ea quae audierant, non res corporeae, sed similes corporearum rerum erant, quas reversae aliis in corpore constitutis pro aedificatione referre poterant. Postquam vero corpus funditus exuerant, longe res aliter erat quam prius videre non valebant. Sicuti nos aliquando juxta parietem positi, umbram venientis hominis, non ipsum videmus; remoto autem obstaculo muri, ipsum ut est cernimus. Animae etiam defunctorum cum viventibus apparent, corpus aerium induunt, in quo corpoream vocem vel verba audibilia exprimunt.

Hinc colligitur, quod infernus sit incorporeus, substantia spiritualis, corporeae similis; cujus poena tanto sit intolerabilior, quanto spiritus est corpore subtilior. Omne enim corpus vetustate deficit, diuturnitate dissolutum interibit. Unde si infernalis ignis est corporeus, restat ut corporalibus alimentis nutriatur, et sequitur ut illis consumptis ipse intereat; sed constat ignem gehennae non deficere; ergo spiritualis est. Si autem est corporeus, sed indeficiens creatus est; necesse est ut animae et spiritus qualecumque corpus induant, in quo ignem corporeum sentiant.