CAPUT XLVII. Quod sancti non de sensibilibus, sed de summo bono delicientur. Caecum coelorum. Catena virtutum.

Concluditur itaque, quod sancti non de sensibilibus rebus delicientur, sed se in summo bono esse, et summo bono in omni creatura et extra omnem creaturam videndo frui glorientur. Si enim quidquam minus quam summum bonum in praemio acciperent, adhuc plus appeterent; et consequens esset, quod plenum gaudium non haberent. Sed cum constet eos plenum gaudium habere, necessario sequitur eos summum bonum Deum habere, et de ejus affluentia, plenitudine omnium bonorum abundare. Quando autem coelum coelorum legitur, ipse Deus intelligitur; quia coeli vel justi in abscondito faciei suae a conturbatione hominum celantur (Psal. XXX, 21). Unde scribitur, Habentes thesaurum in coelo (Matth. XIX, 21), hoc est, in Deo. Ad hoc summum bonum justi quadam catena trahuntur, quae de virtutibus hoc modo connectitur. In primis fides animam quasi quidam circulus complectitur, fidei spes annectitur, spes dilectione tenetur, dilectio operatione expletur, operatio intentione in summum bonum trahitur, intentio boni perseverantia clauditur, perseverantiae Deus fons omnium bonorum dabitur. Igitur qui hac catena tractus, hanc turrim scandens culmen ejus attigerit, non solum se veram vitam cognoscere, sed et perenniter in ea beate vivere se gaudebit; quia in ea hujus gloriae consors erit.

DISC. Verae vitae et omnium beate viventium faciat te Deus participem, qui nos omnes ad summum bonum perducat. Amen.