|
Cum itaque ratio Deum veraciter esse probaverit, et hunc vitam,
sapientiam, veritatem, justitiam et aeternitatem veris assertionibus
essentialiter esse docuerit; restat nunc ut ad hunc quoque videndum
aliquam fenestram aperiat, per quam mens per quosdam gradus scandens
prospiciat, quatenus regem gloriae in decore suo videre praevaleat.
Pedetentim autem ratio per corporalia gradiatur; ne infirmus
intellectus per ardua nitens, difficultate confractus relabatur. In
primis igitur hunc corporeum solem mente consideremus, cujus
magnitudine totum mundum calefieri, cujus claritudine totum orbem
illuminari videmus. Post hunc millia millium Angelorum Deo
ministrantium attendamus, quos singulos ratione monstrante, septies,
imo centies sole splendidiores sciamus; nam hic sol est minister
mundi, Angeli autem templa Dei. Quantum ergo differt templum Dei a
servo mundi, tantum differt claritas Angelorum a claritate solis.
Deinde decies millies centena sublimium Angelorum Deo astantium
perpendamus, quos singulos centies, imo millies prae sole clariores
pro certo noscamus. Sicut enim luna stellas, sol lunam in claritate
excellere cernitur; sic quilibet superior ordo Angelorum inferiorem,
ab Angelis usque ad Seraphim, gloria, dignitate, claritate
praecellere creditur. Post nos innumerabilia millia sanctarum animarum
inspiciamus, quas singulas longe sole lucidiores, Angelis beatitudine
et claritate coaequandas non dubitamus. Tot et tantis luminibus
singulariter consideratis, singulorum etiam magnitudinem contemplemur;
quatenus ad id quod intueri anhelamus, facilius sublevemur. Cogitemus
itaque animam splendidum ignem, cujus minima scintilla ratione
instruente vincat hunc solem. Omne enim quod ab alio includitur,
minus eo quod se includit, esse necessitate convincitur; sed cogitatio
animae, quae ejus scintilla est, non solum hunc solem, sed et totum
mundi ambitum brevi spatio includit, et totus orbis eam minime
circumscribit: igitur constat quamque animam toto mundo longe majorem
fore. Angeli autem sicut ab animabus beatitudine, ita etiam differunt
magnitudine. Hic nemo magnitudinem corporalis quantitatis intelligat,
sed illam potius intellectualem, quae hunc mundum corporeum, et cuncta
in eo corpora ad parvitatem redigat. Hinc jam mens se in alta elevet,
cor suum quantum potest dilatet, tot luces inaestimabili claritate,
incomparabili magnitudine resplendentes sub se prospiciat; super se
vero quamdam admirabilem lucem, quae omnium illarum lucium lux sit,
intendat, quae sic super tot et tantas luces longe refulgeat, sicut
sol super omnes stellas luceat; cujus lucis ineffabilem magnitudinem et
admirabilem pulchritudinem illae tot et tantae luces jugiter
admirentur, et in cujus affluentissimam dulcedinem indefesse prospicere
delectentur. Haec profecto est lux inaccessibilis, quam inhabitat
essentia Dei (I Tim. VI, 16), solis mundicordibus
visibilis. Nullus hic cogitet luce Deum, quasi tabernaculo hominem
circumdatum; quasi aliud sit Deus qui lucem inhabitet, et aliud lux
quam inhabitet: sed potius ipsam lucem essentiam Dei sciat, in qua
universa bona simul locata intelligat. Haec est lux quae Angelos et
animas in coelis sua visione satiat. Haec est quae mundicordes per
contemplationem illuminat. Haec est quae solis lucernam in mundo
commorantibus, ut candelae lumen in carcere positis praestitit; qua de
tenebris ad lucem, de morte ad vitam, de exsilio ad patriam remeare
possint. Ergo in oratione taliter mens vestra Deum meditetur,
taliter intentio vestra imaginem ejus contempletur, scilicet talem
lucem, quae sic super solem, ut sol super candelam, resplendeat;
immortalem, quae sic super innumera Angelorum et animarum millia prae
sole centies splendida, ut sol super sidera, refulgeat. Unde dicitur
Pater luminum in Canonica Jacobi: Omne datum optimum et omne donum
perfectum desursum est descendens a Patre luminum (Jacobi I,
17). Non multum quippe a veritate aberrat qui talem Dei imaginem
ante oculos cordis in oratione versat.
|
|
