|
Ira dicit, Quae erga te aguntur, aequanimiter ferri non possunt;
haec imo tolerare peccatum est: quia et si non eis cum magna
exasperatione resistitur, contra te deinceps sine mensura cumulantur.
Sed patientia respondet, Si passio Redemptoris ad mentem reducitur,
nihil tam durum, quod non aequo animo toleretur. Christus enim, ut
ait Petrus, passus est pro nobis, relinquens nobis exemplum, ut
sequamur vestigia ejus (I Petr. II, 21). Ipse autem dicit,
Si patremfamilias Beelzebub vocaverunt, quanto magis domesticos
ejus? Si me persecuti sunt, et vos persequentur (Matth. X,
24; Joan. XV, 20). Sed quanta sunt, in comparatione
passionum illius, quae patimur? Ille enim opprobria, irrisiones,
contumelias, alapas, sputa, flagella, spineam coronam, crucemque
sustinuit: et nos miseri ad nostram confusionem uno sermone fatigamur,
uno verbo dejicimur. Et quid agimus de eo quod dicitur, Si non
compatimur, nec conregnabimus (II Tim. II, 12)? Quapropter
retundendi sunt irae stimuli, et ejus metuenda damnatio. Unde
scriptum legimus: Qui irascitur fratri suo, reus erit judicio. Qui
autem dixerit fratri suo, Racha, reus erit concilio. Qui autem
dixerit, Fatue, reus erit gehennae ignis. Ubi tamen remedium
invenitur ex eo quod subditur: Si offers munus tuum ad altare, et ibi
recordatus fueris quia frater tuus habet aliquid adversum te, relinque
ibi munus tuum ante altare, et vade prius reconciliari fratri tuo, et
tunc veniens offeres munus tuum (Matth. V, 22-24). Ac si
aperte diceretur, Nec in corde tacitam precem effundas, nisi prius
offensum proximum satisfaciendo ad lenitatis mansuetudinem perducas.
Munus enim nostrum est oratio nostra, altare vero nostrum est cor.
Ille autem qui hoc facere, quoties inter duos ira sine causa fuerit
excitata, studuerit: praemissam damnationem nequaquam incurrit. Sed
sunt multi qui petenti sibi veniam delicta non remittunt: contra quos
illa Domini sententia venit, qua dicitur, Si non remiseritis
hominibus peccata eorum , nec Pater vester coelestis remittet vobis
peccata vestra (Id., VI, 14). Plura sunt, inquis, quae
committit , et me saepius offendit. Ad haec non ego, sed Dominus
respondet. Nam cum Petrus ad eum diceret, Quoties peccabit in me
frater meus, dimittam illi? usque septies? Et ille ad eum, Non
dico tibi, inquit, usque septies, sed usque septuagies septies
(Matth., XVIII, 21, 22). Quam multi autem sunt qui
suas injurias tarde relaxant, Dei vero citius indulgent: fitque
nonnunquam ut occasione Domini injurias vindicandi, suas vindicent
irati. Quid quoque de illis dicendum est, qui furore caecitatis usque
ad verba proruunt maledictionis, nisi hoc quod Apostolus ait, Neque
maledici regnum Dei possidebunt (I Cor. VI, 10)? Quod
Jacobus exaggerando detestans ait, Linguam nullus hominum domare
potest: inquietum malum, plena veneno mortifero. In ipsa benedicimus
et Deum Patrem; in ipsa maledicimus homines, qui ad similitudinem
Dei facti sunt: ex ipso ore procedit benedictio et maledictio. Non
oportet, fratres mei, haec ita fieri. Numquid fons de eodem foramine
emanat dulcem et amaram aquam (Jacobi III, 8-11)? Hac de
causa alibi etiam dicitur, Mors et vita in manibus linguae (Prov.
XVIII, 21).
|
|
