|
Interea, sicut tu ipse indicare curasti, audio quosdam apud vos
dicere, non posse aliquem in patria suae nativitatis perfectum esse:
illud in argumentum assumentes quod Dominus dixit, Nemo propheta
acceptus est in patria sua (Matth. XIII, 57). Quos primo
oportet ratione veritatis refelli; et sic demum qualiter intelligenda
sit prolata sententia demonstrari. Audiant igitur patienter qui haec
dicunt, quia dum sensum sacrae Scripturae prudenter non considerant,
pene omnes sanctos contemnunt. Si enim ita est ut asserunt: ergo
quotquot ex Romanis conversi, apud Romanos degunt; quotquot ex
Graecis, apud Graecos; quotquot ex Italis, apud Italos; quotquot
ex Iberis, apud Iberos; quotquot ex Germanicis, apud Germanicos;
quotquot ex Aquitanicis, apud Aquitanicos; quotquot ex
Britannicis, apud Britannicos; quotquot ex Anglis, apud Anglos
religiose vivunt, imperfecti erunt. Ecce Paulus et Antonius ex
Thebaeis, apud Thebaeos perfecti sunt: ecce Hilarion ex
Palaestinis, apud Palaestinos perfectus est: ecce Macharius ex
Aegyptiis, apud Aegyptios perfectus est: ecce Oxirincus civitas,
ex propriis civibus tota perfecta est, ecce, ut ad vicinos nostros
veniamus, Protasius et Gervasius in propria hac Mediolanensi
civitate propriaque domo manentes, ac per decem annos monachorum vitam
exercentes, ita perfecti sunt ut martyres fierent. An forte sola
vestra provincia extra hanc regulam erit excepta: ut non de propriis,
sed tantum de extraneis habeat monachos? Satagendum igitur magis est,
ut ubi quis fuerit, juxta perfectorum regulam vivat: non parentum,
non propinquorum, non affinium illecebris, a via perfectionis
declinet. Sic certe juxta Servatoris sententiam, patri matrique,
fratribus, sororibus, uxoribus, filiis, domibus, agris et cunctis
quae possidet renuntiare valebit (Matth. XIX, 29). Hoc autem
dico non quo secessores, qui de regno ad regnum, de publico ad eremum
transeunt, summa laude non ducam: sed quo illos etiam qui magis
affectibus patriam fugiunt quam gressibus, felices atque perfectos
ostendam.
Obsecro itaque illos, qui haec apud vos fieri posse denegant, ut
vigilanti studio considerent, cur non dixerit Dominus, Nemo propheta
perfectus est in patria sua. Sed ibi quid aliud intelligendum est,
nisi quia non acceptum dixit, nequaquam receptum? quodque de antiquis
Prophetis et se ipso dictum intelligi voluit, qui apud incredulos
Judaeos non fuerunt accepti, sed magis spreti, Stephano ad eos
dicente, Quem Prophetarum non sunt persecuti patres vestri? qui
praenuntiabant de adventu justi, cujus vos nunc homicidae et proditores
fuistis (Act. VII, 52). Quis autem non videat quantae
temeritatis, quantaeque sit praesumptionis, aliquem sibi prophetae
nomen assumere? Tu igitur cum charitatis affectione tales redargue,
et juxta regulam patrum vivere semper stude, maxime autem sancti
confessoris Benedicti. Non declines ab ea quoquam, nec illi addas
quidpiam, nec minuas. Totum enim quod sufficit, habet, et nusquam
minus habet: cujus verba atque imperia sectatores suos perducunt ad
coeli palatia. Ecce, frater charissime, inter caeteras meas
occupationes hunc tibi sermonem nocturnis horis, licet inculta
venustate, dictavi atque conscripsi: quem quia epistolarem modum
transire cognovi, libellum potius De Conflictu vitiorum atque
virtutum nuncupare malui: in quo si aedificationis aliquid repereris,
hunc legendum et aliis tradere debes.
|
|
