CAPUT VII. Idem tractatur argumentum.

Odium dicit, Absit ut illum ames quem in omnibus contrarium habes, qui tibi derogat, qui tibi insultat, qui te conviciis exasperat, qui tibi peccata tua improperat, qui te dictis, operibus atque honoribus semper praeire festinat: nisi enim tibi invideret, nequaquam se tibi ita praeferret. Sed vera charitas respondet, Numquid quia quae narras, odio habenda sunt in homine, propterea non est amanda Dei imago in homine? Sicut Christus, qui in cruce positus inimicos suos dilexit, ante crucis tormentum admonuit, dicens: Diligite inimicos vestros, benefacite his qui oderunt vos, et orate pro persequentibus et calumniantibus vos, ut sitis filii Patris vestri qui in coelis est (Matth. V, 44, 45). Et sicut per Salomonem et Apostolum dicitur: Si esurierit inimicus tuus, ciba illum; si sitit, potum da illi: hoc enim faciens, carbones ignis congeres super caput ejus (Prov. XXV, 21; Rom. XII, 20). Cui sententiae idem apostolus ex proprio subjunxit, dicens, Noli vinci a malo, sed vince in bono malum (Rom. XII, 21). Quo contra de his qui fratres odisse noscuntur, per Joannem dicitur, Qui odit fratrem suum, nomicida est. Et scitis, quia omnis homicida non habet vitam aeternam in semetipso manentem. Et rursum: Qui odit fratrem suum, in tenebris ambulat, et in tenebris est usque adhuc, et nescit quo eat; quoniam tenebrae obcaecaverunt oculos ejus (I Joan. III, 15; II, 11). At inquis, Sufficit mihi quod amantes me diligo. Sed Dominus e contra, Si enim diligitis eos qui vos diligunt, quam mercedem habebitis? Nonne et publicani hoc faciunt (Matth. V, 46)? Quid tu quoque ad haec objicere vales? Certe qui odit fratrem suum, manet in morte: et qui diligit, in Deo manet, et Deus in eo (I Joan. IV, 16). Omnem ergo amaritudinem fellis evome, et quoquo pacto valueris, charitatis dulcedinem sume. Nihil enim suavius, nihil illa beatius. Deus, inquit Joannes, charitas est (Ibid., 8). Et egregius Praedicator, Charitas Dei diffusa est in cordibus nostris per Spiritum sanctum, qui datus est nobis (Rom. V, 5). Unde nec immerito delictorum facinora tegere dicitur, sicut scriptum est: Universa delicta operit charitas (Prov. X, 12).