|
21. Rem sane mirabilem non advertunt pauci Pagani qui remanserunt,
Deum Hebraeorum offensum a victis, nec receptum a victoribus, nunc
praedicari et coli ab omnibus gentibus. Ipse est enim Deus Israel,
de quo tanto ante Propheta plebem Dei sic allocutus est: Et qui
eruit te, Deus Israel universae terrae vocabitur (Isai. LIV,
5). Hoc factum est per nomen Christi venientis ad homines ex semine
ipsius Israel, qui nepos fuit Abrahae, a quo gens coepit Hebraeorum
: nam et ipsi Israel dictum est, In semine tuo benedicentur omnes
tribus terrae (Gen. XXVIII, 14). Hinc ostenditur Deus
Israel, Deus unus qui fecit coelum et terram, et res humanas juste
ac misericorditer curat, ita ut nec praecludat justitia misericordiam,
nec impediat misericordia justitiam, quod non ipse sit victus in
Hebraeo populo suo, quia regnum sacerdotiumque ejus Romanis
expugnandum delendumque permisit: quandoquidem per Christi
Evangelium, veri regis et sacerdotis, quod illo regno et sacerdotio
futurum praefiguravit, nunc ipse Deus Israel ubique delet idola
gentium; quae utique ne delerentur, recipere sacra ejus Romani
noluerunt, sicut receperunt deorum aliarum gentium quas vicerunt. Ita
et regnum sacerdotiumque propheticae gentis abstulit, quia jam qui per
eam promittebatur, advenerat; et Romanum imperium, a quo gens illa
victa est, per Christum regem suo nomini subjugavit, atque ad
evertenda idola, propter quorum honorem sacra ejus recepta non erant,
christianae fidei robore ac devotione convertit.
22. Puto quia haec de se futura, ut per tot Prophetas, et per
cujusdam etiam gentis regnum ac sacerdotium praenuntiarentur, non
magicis artibus fecit Christus, antequam esset in hominibus natus.
Nam et illius jam deleti regni populus ubique dispersus mirabili Dei
providentia, quamvis sine ulla unctione regis sacerdotisque
remanserit, in quo chrismate Christi nomen apparet, tenet tamen
reliquias quarumdam observationum suarum: Romana autem sacra illa de
idolorum cultu nec victus ac subjugatus accepit, ut Libros propheticos
ad testimonium gerat Christi, ac sic de inimicorum codicibus probetur
veritas prophetati Christi. Quid ergo miseri adhuc Christum male
laudando seipsos indicant ? Si aliqua magica sub ejus nomine scripta
sunt, cum vehementer his artibus Christi doctrina inimica sit; hinc
potius intelligant quantum sit illud nomen, quo addito etiam illi qui
contra ejus praecepta vivunt, suas nefarias artes honorare conantur.
Sicut enim diversis hominum erroribus multi etiam varias haereses
adversus veritatem sub ejus nomine condiderunt; ita sentiunt etiam
inimici Christi, ad suadendum quod proferunt contra doctrinam
Christi, nullum sibi esse pondus auctoritatis, si non habeat nomen
Christi.
|
|
