|
26. Postremo, quod volunt de illo sentiant. Numquid Romani etiam
malos deos colendos non putant, qui Pallori et Febri fana fecerunt?
qui et AGATOYS daemonas invitandos , et KAKOYS daemonas
placandos monent? Quodlibet ergo de illo existiment, cur eum solum
sibi nec advocandum nec propitiandum esse duxerunt? Quis est Deus
iste vel ita ignotus, ut in tam multis diis solus adhuc non
inveniatur; aut ita notus, ut a tam multis hominibus jam solus
colatur? Nihil ergo restat ut dicant cur hujus Dei sacra recipere
noluerint; nisi quia solum se coli voluerit, illos autem deos
Gentium, quos isti jam colebant, coli prohibuerit. Sed hoc ipsum
magis ab eis requirendum est, quemnam vel qualem putent esse istum
Deum, qui noluerit coli deos alios, quibus isti templa et simulacra
fecerunt; tantumque potuerit, ut plus valeret ejus voluntas ad eorum
simulacra evertenda, quam illorum ad ejus sacra non recipienda. Certe
sententia illius eorum philosophi proditur, quem sapientissimum omnium
hominum etiam oraculo fuisse firmarunt. Socratis enim sententia est,
unumquemque deum sic coli oportere, quomodo se ipse colendum esse
praeceperit. Proinde istis summa necessitas facta est non colendi
Deum Hebraeorum; quia si alio modo eum colere vellent, quam se
colendum ipse dixisset, non utique illum colerent, sed quod ipsi
finxissent: si autem illo modo vellent quo ipse diceret, alios sibi
colendos non esse cernebant, quos ille coli prohibebat. Ac per hoc
respuerunt unius veri Dei cultum, ne multos falsos offenderent; magis
arbitrantes sibi obfuturam fuisse istorum iracundiam, quam illius
benevolentiam profuturam.
|
|
