|
1. Inter omnes divinas auctoritates, quae sanctis Litteris
continentur, Evangelium merito excellit. Quod enim Lex et
Prophetae futurum praenuntiaverunt, hoc redditum atque completum in
Evangelio demonstratur. Cujus primi praedicatores Apostoli fuerunt,
qui Dominum ipsum et Salvatorem nostrum Jesum Christum etiam
praesentem in carne viderunt. Qui non solum ea quae ex ore ejus audita
vel ab illo sub oculis suis operata, dicta et facta meminerant; verum
etiam quae priusquam illi per discipulatum adhaeserant, in ejus
nativitate, vel infantia, vel pueritia, divinitus gesta et digna
memoria, sive ab ipso, sive a parentibus ejus, sive a quibuslibet
aliis, certissimis indiciis et fidelissimis testimoniis requirere et
cognoscere potuerunt, imposito sibi evangelizandi munere, generi
humano annuntiare curarunt. Quorum quidam, hoc est Matthaeus et
Joannes, etiam scripta de illo, quae scribenda visa sunt, libris
singulis ediderunt.
2. Ac ne putaretur, quod attinet ad percipiendum et praedicandum
Evangelium, interesse aliquid utrum illi annuntient, qui eumdem
Dominum hic in carne apparentem discipulatu famulante secuti sunt, an
ii qui ex illis fideliter comperta crediderunt; divina providentia
procuratum est per Spiritum sanctum, ut quibusdam etiam ex illis qui
primos Apostolos sequebantur, non solum annuntiandi, verum etiam
scribendi Evangelium tribueretur auctoritas: hi sunt Marcus et
Lucas. Caeteri autem homines, qui de Domini vel Apostolorum
actibus aliqua scribere conati vel ausi sunt, non tales suis temporibus
exstiterunt, ut eis fidem haberet Ecclesia, atque in auctoritatem
canonicam sanctorum Librorum eorum scripta reciperet: nec solum quia
illi non tales erant, quibus narrantibus credi oporteret; sed etiam
quia scriptis suis quaedam fallaciter indiderunt, quae catholica atque
apostolica regula fidei et sana doctrina condemnat.
|
|
