|
10. Has Domini sanctas quadrigas, quibus per orbem vectus subigit
populos leni suo jugo et sarcinae levi, quidam vel impia vanitate vel
imperita temeritate calumniis appetunt, ut eis veracis narrationis
derogent fidem, per quos christiana religio disseminata per mundum,
tanta fertilitate provenit, ut homines infideles jam inter seipsos
calumnias suas mussitare vix audeant, compressi fide Gentium et omnium
devotione populorum. Verumtamen, quia nonnullos adhuc calumniosis
disputationibus suis, vel retardant a fide ne credant, vel jam
credentes, quantum potuerint, agitando perturbant; nonnulli autem
fratres salva fide nosse desiderant quid talibus respondeant
quaestionibus, vel ad profectum scientiae suae, vel ad illorum
vaniloquia refellenda; inspirante atque adjuvante Domino Deo nostro
(quod utinam et ipsorum saluti prosit), hoc opere demonstrare
suscepimus errorem vel temeritatem eorum qui contra Evangelii quatuor
libros, quos Evangelistae quatuor singulos conscripserunt, satis
argutas criminationes se proferre arbitrantur: quod ut fiat, quam non
sibi adversentur iidem scriptores quatuor, ostendendum est. Hoc enim
solent quasi palmare suae vanitatis objicere, quod ipsi Evangelistae
inter seipsos dissentiant.
11. Sed illud prius discutiendum est, quod solet nonnullos movere,
cur ipse Dominus nihil scripserit, ut aliis de illo scribentibus
necesse sit credere. Hoc enim dicunt illi vel maxime pagani, qui
Dominum ipsum Jesum Christum culpare aut blasphemare non audent,
eique tribuunt excellentissimam sapientiam, sed tamen tanquam homini:
discipulos vero ejus dicunt magistro suo amplius tribuisse quam erat,
ut eum Filium Dei dicerent, et Verbum Dei per quod facta sunt
omnia, et ipsum ac Deum Patrem unum esse; ac si qua similia sunt in
apostolicis Litteris, quibus eum cum Patre unum Deum colendum esse
didicimus. Honorandum enim tanquam sapientissimum virum putant;
colendum autem tanquam Deum negant.
12. Cum ergo quaerunt quare ipse non scripserit, videntur parati
fuisse hoc de illo credere, quod de se ipse scripsisset, non quod alii
de illo pro suo arbitrio praedicassent. A quibus quaero, cur de
quibusdam nobilissimis philosophis suis hoc crediderint, quod de illis
eorum discipuli scriptum memoriae reliquerunt, cum de se ipsi nihil
scripsissent? Nam Pythagoras, quo in illa contemplativa virtute
nihil tunc habuit Graecia clarius, non tantum de se, sed nec de ulla
re aliquid scripsisse perhibetur. Socrates autem, quem rursus in
activa, qua mores informantur, omnibus praetulerunt, ita ut
testimonio quoque Dei sui Apollinis omnium sapientissimum pronuntiatum
esse non taceant, Aesopi fabulas pauculis versibus persecutus est,
verba et numeros suos adhibens rebus alterius, usque adeo nihil
scribere voluit, ut hoc se coactum imperio sui daemonis fecisse
dixerit, sicut nobilissimus discipulorum ejus Plato commemorat: in
quo tamen opere maluit alienas quam suas exornare sententias. Quid
igitur causae est cur de istis hoc credant, quod de illis discipuli
eorum litteris commendarunt, et de Christo nolint credere quod ejus de
illo discipuli conscripserunt; praesertim cum ab eo caeteros homines
sapientia superatos esse fateantur, quamvis eum fateri Deum nolint?
An vero illi, quos isto multo inferiores fuisse non dubitant, veraces
de se discipulos facere potuerunt, et iste non potuit? Quod si
absurdissime dicitur, credant de illo quem sapientem fatentur, non
quod ipsi volunt, sed quod apud eos legunt, qui ea quae scripserunt,
ab illo sapiente didicerunt.
|
|
