|
13. Deinde dicant, unde saltem quod sapientissimus fuerit, nosse
vel audire potuerunt. Si fama disseminante, certiorne de illo nuntia
fama est , quam discipuli ejus, quibus eum praedicantibus ipsa per
totum mundum fama fragravit? Postremo famam praeferant famae, et ei
famae de illo credant quae major est. Ea quippe fama, quae de
catholica Ecclesia, quam stupent toto orbe diffusam, mirabili
claritate dispergitur, tenues istorum rumores incomparabiliter vincit:
ea porro fama tam magna, tam celebris, ut eam timendo isti trepidas et
tepidas contradictiunculas in sinu suo rodant, jam plus metuentes
audiri, quam volentes credi, Filium Dei Unigenitum et Deum
praedicat Christum , per quem facta sunt omnia: si ergo famam eligunt
testem, cur non hanc eligunt, quae tanta claritate praefulget? Si
scripturam, cur non evangelicam, quae tanta auctoritate praepollet?
Nos certe haec de diis eorum credimus, quae habet et scriptura eorum
antiquior, et fama celebrior. Quae si adoranda sunt, cur ea rident
in theatris? Si autem ridenda sunt, plus ridendum est cum adorantur
in templis. Restat ut ipsi velint testes esse de Christo, qui sibi
auferunt meritum sciendi quid loquantur, loquendo quod nesciunt. Aut
si aliquos libros se habere dicunt, quos eum scripsisse asserant,
prodant eos nobis. Profecto enim utilissimi et saluberrimi sunt,
quos, ut ipsi fatentur, vir sapientissimus scripsit. Si autem timent
eos proferre, utique mali sunt; porro si mali sunt, non eos
sapientissimus scripsit: sapientissimum autem Christum fatentur; non
ergo Christus tale aliquid scripsit.
|
|
