|
54. Deinde quod subjungit, Et accedens unus Scriba ait illi:
Magister, sequar te quocumque ieris, usque ad illud ubi ait,
Dimitte mortuos sepelire mortuos suos (Matth. VIII,
19-22); hoc similiter narrat et Lucas. Sed ille post plura,
nec ipse sane expresso ordine temporum, sed recordantis modo: utrum
quod prius omisit, an quod posterius etiam factum quam sunt ea quae
sequuntur, praeoccupavit, incertum est. Ita enim dicit: Factum est
autem ambulantibus illis in via, dixit quidam ad illum, Sequar te
quocumque ieris. Et respondit ei prorsus eadem quae Matthaeus
commemorat. Quod autem Matthaeus dicit tunc istud gestum esse,
quando jussit ut irent trans fretum, Lucas vero, ambulantibus illis
in via, non est contrarium; quia in via utique ambularunt, ut
venirent ad fretum. Et de illo qui petit primum sepelire patrem suum,
Matthaeus et Lucas omnino consentiunt. Quod enim Matthaeus primo
ejusdem verba posuit hoc propter patrem suum petentis, et deinde
Domini dicentis, Sequere me, Lucas autem primo Domini dicentis,
Sequere me, et deinde illius hoc petentis, ad sententiam nihil
interest. Commemoravit Lucas et alium dixisse, Sequar te,
Domine, sed primum permitte mihi renuntiare his qui domi sunt ; de
quo tacet Matthaeus. Inde jam Lucas in aliud perrexit, non in illud
quod ordine temporis sequebatur. Post haec autem, inquit, designavit
Dominus et alios septuaginta duos (Luc. IX, 57; X, 1).
Post haec quidem, manifeste; sed quanto temporis intervallo posthaec
fecerit illud Dominus, non apparet. In ipso tamen intervallo fit
quod deinceps Matthaeus subjungit: nam idem Matthaeus ordinem
temporum adhuc tenet, ita narrans:
|
|
