|
87. Sequitur ergo Matthaeus, et dicit: Adhuc eo loquente ad
turbas, ecce mater ejus et fratres stabant foris, quaerentes loqui
ei, etc., usque ad illud ubi ait, Quicumque enim fecerit voluntatem
Patris mei qui in coelis est, ipse meus frater et soror et mater est
(Matth. I, 46-50). Hoc sine dubio consequenter gestum
intelligere debemus. Praemisit enim, cum ad hoc narrandum transiret,
Adhuc eo loquente ad turbas: quid est autem, Adhuc, nisi illud quod
loquebatur? Non enim dixit, Et eo loquente ad turbas, ecce mater
ejus et fratres; sed, Adhuc eo loquente: quae cum dicit, cogit
intelligi, haec loquente, quae superius indicabat. Nam et Marcus
post illud quod de blasphemia Spiritus sancti, quid Dominus dixerit
retulit, Et veniunt, inquit, mater ejus et fratres (Marc.
III, 31-35): praetermissis quibusdam, quae in eodem textu
sermonis Domini et Matthaeus prolixius Marco, et Lucas prolixius
Matthaeo posuerunt. Lucas autem non hujus rei gestae ordinem tenuit,
sed praeoccupavit hoc, et recordatum ante narravit. Denique hoc sic
interposuit, ut solutum appareat a nexu et superiorum et posteriorum.
Post commemoratas enim quasdam parabolas Domini, ita hoc de matre et
fratribus ejus recordatum interposuit: Venerunt autem ad illum,
inquit, mater et fratres ejus: et non poterant ad eum adire prae
turba: non expressit quando ad eum venerint. Rursus cum et hinc
transit, ita loquitur: Factum est autem, inquit, in una dierum, et
ipse ascendit in naviculam, et discipuli ejus (Luc. VIII,
19-22). Et hic utique cum dicit, Factum est in una dierum,
satis indicat, non necesse esse ut haec dies intelligatur in qua hoc
gestum est, vel illa quae continuo sequitur. Nihil itaque habet
repugnantiae cum caeteris duobus quod Matthaeus de matre et fratribus
Domini narrat, neque in verbis Domini, neque in ipso ordine rerum
gestarum.
|
|
