|
99. Sequitur Matthaeus, et dicit: Et dimissa turba ascendit in
montem solus orare. Vespere autem facto, solus erat ibi: navicula
autem in medio mari jactabatur fluctibus; erat enim contrarius ventus.
Quarta autem vigilia noctis venit ad eos ambulans supra mare. Et
videntes eum supra mare ambulantem turbati sunt, dicentes: Quia
phantasma est, etc., usque ad illud ubi ait, Venerunt et
adoraverunt eum dicentes: Vere Filius Dei es (Matth. XIV,
23-33). Marcus quoque hoc idem post narratum de quinque panibus
miraculum ita sequitur: Et cum sero esset, erat navis in medio mari,
et ipse solus in terra. Et videns eos laborantes in remigando, erat
enim ventus contrarius eis, etc. (Marc. VI, 47-54),
similiter, nisi quod de Petro super aquas ambulante nihil dixit. Hoc
autem ne moveat praecavendum est, quod Marcus dixit de Domino, cum
ambularet super aquas, et volebat praeterire eos. Quomodo enim hoc
intelligere potuerunt, nisi quia in diversum ibat, eos volens tanquam
alienos praeterire, a quibus ita non agnoscebatur, ut phantasma
putaretur? Quod ad mysticam significationem referri, quis usque adeo
tardus est, ut nolit advertere? Sed tamen turbatis et exclamantibus
subvenit, dicens, Confidite, ego sum; nolite timere. Quomodo ergo
eos volebat praeterire, quos paventes ita confirmat, nisi quia illa
voluntas praetereundi ad eliciendum illum clamorem valebat, cui
subveniri oportebat!
100. Joannes etiam adhuc cum istis aliquantum immoratur. Nam post
narratum de quinque panibus miraculum, ipse quoque hoc de laborante
navicula, et de ambulatione Domini super aquas non tacet, ita
contexens: Jesus ergo cum cognovisset quia venturi essent, ut
raperent eum, et facerent eum regem, fugit iterum in montem ipse
solus. Ut autem sero factum est, descenderunt discipuli ejus ad
mare: et cum ascendissent navem, venerunt trans mare in Capharnaum.
Et tenebrae jam factae erant, et non venerat ad eos Jesus. Mare
autem vento magno flante exsurgebat, etc. (Joan. VI,
15-21). Nihil hic contrarium videri potest, nisi quod
Matthaeus dimissis turbis eum dicit ascendisse in montem, ut illic
solus oraret: Joannes autem, in monte fuisse, cum eisdem turbis quas
de quinque panibus pavit . Sed cum et ipse Joannes dicat post illud
miraculum fugisse eum in montem, ne a turbis teneretur, quae eum
volebant regem facere; utique manifestum est quod de monte in planiora
descenderant, quando illi panes turbis ministrati sunt. Et ideo non
est contrarium quod ascendit rursus in montem, sicut et Matthaeus et
Joannes dicunt: nisi quod Matthaeus dicit, ascendit; Joannes
autem, fugit: quod esset contrarium, si fugiens non ascenderet. Nec
illud repugnat quod Matthaeus dixit, ascendit in montem solus orare;
Joannes autem, Cum cognovisset, inquit, quia venturi essent, ut
facerent eum regem, fugit iterum in montem ipse solus. Neque enim
causae orandi contraria est causa fugiendi: quandoquidem et hinc
Dominus, transfigurans in se corpus humilitatis nostrae, ut conforme
faceret corpori gloriae suae (Philipp. III, 21), id quoque
docebat, hanc esse nobis magnam causam orandi, quando est causa
fugiendi. Nec illud adversum est, quod Matthaeus prius eum dixit
jussisse discipulos ascendere in naviculam, et praecedere eum trans
fretum, donec dimitteret turbas, ac deinde dimissis turbis ascendisse
in montem solum orare; Joannes vero prius eum fugisse commemorat solum
in montem, ac deinde, Ut autem sero factum est, inquit,
descenderunt discipuli ejus ad mare; et cum ascendissent navem, etc.
Quis enim non videat hoc recapitulando Joannem postea dixisse factum a
discipulis, quod jam Jesus jusserat antequam fugisset in montem;
sicut solet in sermone ad aliquid praetermissum rediri quodammodo? Sed
quia ipse reditus, maxime in brevitate ac puncto temporis factus, non
commemoratur; putant plerumque qui audiunt, hoc etiam postea factum
esse quod postea dicitur. Sic etiam quos dixerat ascendisse navem, et
venisse trans mare in Capharnaum, dicit ad eos in mari laborantes
venisse Dominum ambulantem super aquas: quod utique prius in ipsa
navigatione factum est, qua veniebant Capharnaum.
101. Lucas autem post narratum de quinque panibus miraculum pergit
in aliud, et ab ordine isto digreditur. Neque enim aliquid de
navicula illa commemorat, et de via Domini super aquas: sed cum
dixisset: Et manducaverunt omnes, et saturati sunt, et sublatum est
quod superfuit illis fragmentorum cophini duodecim; deinde subjunxit,
Et factum est, cum solus esset orans, erant cum illo et discipuli,
et interrogavit illos dicens: Quem me dicunt esse turbae (Luc.
IX, 17, 18)? jam deinceps aliud narrans, non quod illi tres,
qui Dominum ambulantem super aquas venisse ad navigantes discipulos
retulerunt. Nec ideo putari debet in illo monte, quo eum dixit
Matthaeus ascendisse, ut solus oraret, dixisse discipulis, Quem me
dicunt esse turbae (Lucas enim videtur in hoc congruere Matthaeo,
quia dixit, cum solus esset orans; cum ille dixisset, ascendit in
montem solus orare)? sed omnino alibi, cum solus oraret, et essent
cum illo discipuli, hoc interrogavit. Solum quippe Lucas fuisse
dixit, non sine discipulis, sicut Matthaeus et Joannes, quando ab
illo discesserunt, ut praecederent eum trans mare. Iste namque
apertissime adjunxit, Erant cum illo et discipuli. Proinde solum
dixit, sine turbis, quae cum illo non habitabant.
|
|
