|
130. Sequitur Matthaeus: Et accesserunt ad eum caeci et claudi
in templo, et sanavit eos. Videntes autem principes sacerdotum et
Scribae mirabilia quae fecit, et pueros clamantes in templo et
dicentes, Hosanna filio David; indignati sunt, et dixerunt ei:
Audis quid isti dicunt? Jesus autem dicit eis: Utique; nunquam
legistis, quia ex ore infantium et lactentium perfecisti laudem? Et
relictis illis, abiit foras extra civitatem in Bethaniam, ibique
mansit. Mane autem revertens in civitatem, esurivit: et videns fici
arborem unam secus viam, venit ad eam, et nihil invenit in ea, nisi
folia tantum; et ait illi: Nunquam ex te fructus nascatur in
sempiternum; et arefacta est continuo ficulnea. Et videntes discipuli
mirati sunt dicentes: Quomodo continuo aruit? Respondens autem
Jesus, ait eis: Amen dico vobis, si habueritis fidem et non
haesitaveritis, non solum de ficulnea facietis, sed et si monti huic
dixeritis, Tolle te, et jacta te in mare, fiet: et omnia quaecumque
petieritis in oratione credentes, accipietis (Matth. XXI,
14-22).
131. Hoc et Marcus consequenter dicit, sed non eumdem ordinem
tenet. Primo enim quod eum Matthaeus in templum dixit intrasse, et
ejecisse vendentes et ementes, non commemorat Marcus, sed
circumspectis omnibus, cum jam vespera esset, exisse dicit in
Bethaniam cum duodecim; et alia die cum exirent a Bethania
esuriisse, et arbori fici maledixisse: quod et Matthaeus commemorat.
Et subjungit idem Marcus, quod venerit Jerosolymam, et cum
introisset in templum, ejecit vendentes et ementes, quasi altero die,
non primo factum esset (Marc. XI, 11-17). Sed quia
Matthaeus ita connectit, Et relictis illis, abiit foras extra
civitatem in Bethaniam, unde mane revertentem in civitatem arbori
maledixisse commemorat; probabilius creditur ipse potius tenuisse
ordinem temporis de vendentibus et ementibus ejectis de templo. Cum
enim dicit, Et relictis illis, abiit foras; quibus relictis
intelligi poterit, nisi cum quibus superius loquebatur, indignantibus
quod pueri clamarent, Hosanna filio David? Praetermisit ergo
Marcus quod primo die factum est, cum intravit in templum; et
recordatum interposuit, cum dixisset quod non invenerit aliquid in
ficulnea praeter folia, quod secundo die factum est, sicut ambo
testantur. Miratos autem esse discipulos quod arbor aruerit, et eis
Dominum respondisse de fide et de monte in mare transferendo, non ipso
secundo die quo dixit arbori, Jam non amplius in aeternum quisquam ex
te fructum manducet, sed tertio die dicit. Ipso quippe die secundo
commemoravit idem Marcus de templo ejectos vendentes, quod primo die
factum praetermiserat. Ipso ergo secundo die dicit facta vespera
egressum de civitate, et cum mane transirent, vidisse discipulos ficum
aridam factam a radicibus, et recordatum Petrum dixisse ei, Rabbi,
ecce ficus cui maledixisti, aruit: tunc eum de potentia fidei
respondisse. Matthaeus autem tanquam secundo die hoc totum factum
sit, id est, et dictum arbori, Nunquam ex te fructus nascatur in
sempiternum; et arefactam esse continuo; et videntibus hoc discipulis
atque mirantibus illud de virtute fidei fuisse responsum. Unde
intelligitur, Marcum quidem secundo die commemorasse quod primo die
factum praetermiserat, de templo scilicet ejectos vendentes et
ementes: Matthaeus vero cum commemorasset quod altero die factum est,
de arbore maledicta quando mane revertebatur a Bethania in civitatem,
praetermisit ea quae Marcus commemoravit, venisse illum in civitatem,
et vespere exiisse, et mane cum transirent, discipulos arborem aridam
fuisse miratos; et ei quod secundo die gestum erat, quo arbor
maledicta est, adjunxit illud quod tertio die gestum est, ejus
ariditatem miratos esse discipulos, et de potentia fidei a Domino
audisse: sic ea conjungens, ut nisi ex Marci narratione cogamur
intendere, ubi et quid Matthaeus praetermiserit, non possit agnosci.
Cum ergo dixisset Matthaeus, Et relictis illis, abiit foras extra
civitatem in Bethaniam, ibique mansit. Mane autem revertens in
civitatem, esurivit: et videns fici arborem unam secus viam, venit ad
eam, et nihil invenit in ea, nisi folia tantum; et ait illi:
Nunquam abs te fructus nascatur in sempiternum; et arefacta est
continuo ficulnea; praetermissis caeteris ad eumdem diem
pertinentibus, adjunxit statim, Et videntes discipuli mirati sunt
dicentes: Quomodo continuo aruit? quod alio die viderunt, alio die
mirati sunt. Intelligitur autem non tunc aruisse quando viderunt, sed
continuo cum maledicta est. Neque enim arescentem, sed penitus
arefactam viderunt, ac sic eam continuo in verbo Domini aruisse
intellexerunt.
|
|
