CAPUT III. Aliae respectu nostri nec magis rationabiles. Tristitia nimia cur mortem operetur.

Sed dicis, Scio communem esse hunc casum, scio quia is qui mortuus est, debitum solvit: sed delectationem cogito, necessitates repeto, consuetudinem requiro. Si propter haec tristitia afficeris; errore duceris, non ratione gubernaris. Scire enim debes, quia Dominus, qui hanc dederat delectationem, dare potest et aliam potiorem, et necessitatem sufficit alia occasione replere . Utilitatem vero, sicut tuam vides, debes et ejus qui defunctus est cogitare: quia sic ei forsitan expediebat, sicut scriptum est: Raptus est, ne malitia mutaret ejus intellectum. Placita enim erat Deo anima ejus, ideoque properavit de media iniquitate educere eum (Sap. IV, 11-14). De consuetudine autem quid dicam? quam dum tempus sic facit oblivisci, ut nunquam fuisse videatur. Quod ergo tempus praestat et dies, multo magis debet ratio et bona praestare cogitatio. Et vel illud maxime cogitandum est, quod divina per Apostolum sententia diffinivit, Quia tristitia mundi mortem operatur (II Cor. VII, 10). Quod si tam oblectatio quam utilitas praesens sive consuetudo, res mundi sunt et gaudia saeculi transitoria; propter haec animum dejicere, et spiritum contristari, vide ne sit vere mortifera valetudo. Repetens autem iterum atque iterum dicam: Quia tristitia mundi mortem operatur. Quare autem mortem operatur? Quia solet nimia tristitia aut ad dubitationem, aut ad periculosam perducere blasphemiam.