|
Sed dicet aliquis, Prohibes lugere mortuos, cum et Patriarchae
plorati sunt, et Moyses ille famulus Dei, et multi deinde
prophetae, praesertim cum Job quoque justissimus vestem suam supra
filiorum consciderit necem (Job I, 20)? Non ego prohibeo lugere
mortuos, sed gentium illuminator Apostolus, qui sic ait, Nolo vos
ignorare, fratres, de dormientibus, ut non contristemini, sicut qui
spem non habent (I Thess. IV, 12). Non potest Evangelii
claritas obscurari, si hi qui ante legem aut sub legis umbra positi
fuerant, suos mortuos flebant. Et merito flebant, quia nondum de
coelis venerat Christus, qui fontem illum lacrymarum sua resurrectione
siccavit. Merito flebant, quia adhuc mortis sententia permanebat.
Merito lamentabantur, quia nondum resurrectio praedicabatur.
Sperabant quidem sancti quique adventum Domini; sed mortuos interim
flebant, quia nondum viderant quem sperabant. Denique Simeon unus de
veteribus sanctis, qui prius fuerat de sua morte sollicitus, postquam
Jesum Dominum adhuc puerum secundum carnem suscepit in manibus, de
suo exitu gratulatur dicens, Nunc dimittis, Domine, servum tuum in
pace, quia viderunt oculi mei salutare tuum (Luc. II, 29). O
beatus ille Simeon! Quia quod sperabat viderat, jam mortem suam
pacem et requiem computabat. Sed dices, Ecce in Evangelio legitur,
archisynagogi ploratam filiam (Id. VIII, 52), et sorores
Lazari Lazarum flevisse (Joan. XI, 31). Sed illi adhuc
secundum veterem legem sapiebant, quia necdum a mortuis Christum
resurrexisse conspexerant. Flevit plane et ipse Dominus Lazarum jam
sepultum (Ibid., 35), non utique ut flendi mortuos formam
daret, sed ut se per lacrymas suas verum corpus assumpsisse
monstraret. Vel certe flevit amore humano Judaeos, quia nec tali
signo monstrato in eum fuerant credituri. Neque enim mors Lazari
causa esse poterat lacrymarum, quem ipse Jesus et dormivisse dixerat,
et suscitaturum se promiserat, sicut et fecit.
|
|
