|
Habuerunt ergo veteres suum morem, suamque fragilitatem, Christi
adventum praecedentes . Jam vero ex quo Verbum caro factum est, et
habitavit in nobis, ex quo primo Adae datam sententiam Adam
novissimus solvit, ex quo nostram mortem sua morte destruxit, et ab
inferis die tertia Dominus resurrexit, jam non est terribilis mors
fidelibus: non timetur occasus, quia Oriens venit ex alto. Clamat
ipse Dominus qui mentiri nescit: Ego sum, inquit, resurrectio et
vita: qui credit in me, etiamsi mortuus fuerit, vivet; et omnis qui
vivit et credit in me, mortem non videbit in aeternum (Joan. 25,
26). Manifesta est, fratres charissimi, vox divina, quia qui
credit Christo, et ejus mandata custodit, si mortuus fuerit, vivet.
Hanc vocem beatus Paulus apostolus accipiens, et totis fidei viribus
retinens, instruebat: Nolo, inquit, vos ignorare fratres de
dormientibus, ut non tristes sitis (I Thess. IV, 12). O
mira Apostoli pronuntiatio! uno sermone antequam doctrinam proferat,
resurrectionem commendat. Dormientes namque appellat illos qui mortui
sunt, ut dum dormire eos dicit, resurrecturos sine dubitatione
consignet. Non, inquit, tristes sitis de dormientibus, sicut et
caeteri. Qui spem non habent, contristentur: nos autem qui spei
filii sumus, collaetemur. Quae autem nobis spes sit, ipse commemorat
dicens, Si credimus quia Christus mortuus est, et resurrexit; ita
et Deus eos qui dormierunt, per Jesum adducet cum eo (Ibid.
13). Jesus enim nobis et hic viventibus salus est, et hinc
recedentibus vita est. Mihi, inquit Apostolus, vivere Christus
est, et mori lucrum (Philipp. I, 21). Lucrum plane, quia
angustias et tribulationes, quas habet longior vita, mors accelerans
lucrifacit. Jam vero ordinem et habitum spei nostrae describit
Apostolus. Hoc, inquit, vobis dicimus in verbo Domini, quia nos
qui vivimus, qui residui sumus, in adventu ejus non praeveniemus eos
qui dormierunt: quia ipse Dominus in jussu et voce Archangeli, et in
tuba Dei descendet de coelo, et mortui qui in Christo sunt,
resurgent primi: deinde nos qui vivimus, simul cum illis rapiemur in
nubibus obviam Christo in aera, et ita semper cum Domino erimus (I
Thess. IV, 14-16). Hoc est quod dicit, quia cum venerit
Dominus, inveniet multos in corpore christianos, qui nondum experti
sunt mortem: et tamen non ante rapientur ad coelum, quam mortui sancti
de monumentis resurrexerint, tuba Dei et voce Archangeli suscitati.
Cum autem fuerint suscitati, juncti pariter cum viventibus rapientur
in nubibus obviam Christo in aera, et sic semper cum ipso regnabunt.
Nec sane possit dubitari quod possint corpora, quamvis sint gravia,
in aera sublevari: cum jubente Domino et Petrus ipsum corpus habens
super undas ambulaverit maris (Matth. XIV, 29); Elias quoque
ad hujus spei confirmationem, per hunc aera curru flammeo sit raptus ad
coelum (IV Reg. II, 11).
|
|
