|
Hoc tantum require, utrum promiserit se facere resurrectionem: et cum
promissam tantorum didiceris testimoniis, imo cum ipsius Christi
Domini certissimam habeas cautionem; confirmatus fide, mortem desine
jam timere. Qui enim timet adhuc, discredit: qui discredit,
peccatum contrahit insanabile; quia sua incredulitate audet Deum aut
impotentem, aut certe asseverare mendacem. Sed non ita beati
Apostoli, non ita sancti martyres probant. Apostoli propter hanc
praedicationem resurrectionis, Christum resurrexisse praedicant, et
in ipso mortuos suscitandos annuntiant, nec mortem nec tormenta
recusaverunt nec cruces. Si ergo in ore duorum vel trium testium stat
omne verbum; resurrectio mortuorum, cui tot et tam idonei testes
existunt, cui cum effusione sanguinis testimonium dicunt, quomodo
potest in dubium revocari? Quid autem sancti martyres? Habuerunt
certam spem resurrectionis, annon? Si non habuissent, non utique per
tantos cruciatus et poenas mortem pro lucro maximo suscepissent: non
cogitabant supplicia praesentia, sed praemia secutura. Sciebant
dictum, Quae videntur, ad tempus sunt; quae autem non videntur,
aeterna sunt (II Cor. IV, 18). Audite, fratres, virtutis
exemplum. Mater septem filios hortabatur, et non lugebat, sed potius
laetabatur: videbat filios suos ungulis radi, ferro concidi,
sartagine assari; et non lacrymas fundebat, non ululatus tollebat,
sed sollicite ad tolerantiam filios hortabatur. Non enim erat illa
crudelis utique, sed fidelis: amabat filios, non delicate, sed
fortiter. Hortabatur filios ad passionem, quam gaudens ipsa quoque
suscepit . Erat enim de sua et suorum filiorum resurrectione secura
(II Machab. VII). Quid loquar viros, quid feminas, quid
pueros, quid puellas ? Quomodo sibi de ista morte luserunt, quomodo
summa celeritate ad coelestem militiam transierunt! Poterant utique ad
praesens vivere, si voluissent; quia in ipsis erat positum, Christum
negando viverent, aut confitendo morerentur: sed magis elegerunt vitam
projicere temporaneam, et vitam assumere sempiternam; excludi de
terra, et incolere coelum.
Inter haec, fratres, quis dubitationis est locus? Ubi potest adhuc
mortis residere formido? Si martyrum sumus filii, si eorum socii
volumus inveniri, non contristemur morte, non lugeamus charos, qui
nos praecedunt ad Dominum. Nam si plangere voluerimus, ipsi nobis
insultabunt beati martyres, et dicent, O fideles, o regnum Dei
cupientes, vos qui charos vestros delicate morientes, in lectis utique
et plumis, cum moerore plangitis et lugetis; si eos a Gentilibus
propter nomen Domini cruciari et interfici videretis, quid facturi
essetis? Aut non vobis praecessit exemplum? Abraham patriarcha
filium unicum offerens sacrificium, gladio obedientiae jugulavit
(Gen. XXII, 10): nec ei quem tanto amore dilexit, pepercit
ut Domino obediens probaretur. Sed si dicatis, illum propter Dei
hoc fecisse praeceptum; et vos habetis praeceptum, ut non tristes
sitis de dormientibus (I Thess. IV, 12). Qui ergo minima non
servant, majora quando servabunt? An nescitis quia animus qui in
talibus frangitur, ad fortiora reprobus invenitur? Quis timens
rivum, mare aliquando ingreditur? Sic qui plangit impatienter
amissum, quando poterit ad martyrii pervenire certamen? Nam qui in
his constans et magnanimus existit, jam sibi gradum ad potiora
substernit.
|
|
