|
Deus meus, qualem me feci? Qualis eram? Deus, qualem me fecisti,
et qualem iterum me feci? In peccatis enim conceptus et natus sum, et
abluisti me; santificasti me, et ego pejoribus sordidavi me peccatis.
In necessariis eram tunc natus, nunc sum in spontaneis volutatus.
Heu me miserum et nimis miserum! nimis enim miserum, quem torquet
conscientia sua, quam fugere non potest! nimis enim miserum, quem
exspectat damnatio sua, quam vitare non potest! Nimis est infelix,
qui sibi ipsi est horribilis; nimis infelicior, cui mors aeterna erit
sensibilis. Nimis aerumnosus, quem terrent continui de sua
infelicitate horrores; nimis aerumnosior, quem torquebunt aeterni pro
sua iniquitate dolores. Malum hoc, et malum hoc; sed nimis hoc, et
nimis hoc . Peccare quam amara res est et mala! Peccata, quam
faciles aditus, quam difficiles exitus habetis! Dum suadetis,
inungitis; postquam persuaseritis, usque ad mortem animae pungitis:
peccatores quos inducitis, in quos quasi utres usque includitis ?
Intelligite, quia malum et amarum est relinquere Deum, qui
peccatis; redite, et peccare nolite; nolite, inquam, nolite. Vere
malum et amarum est: expertus sum, in hoc ipso sum. Aut enim
continui dolores cruciabunt poenitentem vitam meam, aut aeterni
cruciatus vexabunt puniendam animam meam. Utique malum et amarum est
utrumque; libera me ab utroque.
Anima mea, ante omnia et sicut matrem virtutum moneo , caveas, ne in
recordationibus malorum tuorum alicujus diaboli laqueos incurras, quos
multi incauti incurrunt, qui dum mala sua quasi pro eis plorantes ante
mentis oculum reducunt, per easdem recordationes in ipsas malorum
delectationes insipienter incidunt. Saepius etiam cum sine causa
alicujus utilitatis cum aliquo loqui incipio, statim in detractionem
incurro, vel pro aliqua re imprudenter juro, vel vitio curiositatis
ineptae succumbo, vel malarum cogitationum turpitudines, motus
illicitos et impudicos in ipsis interioribus meis sustineo. Heu tantae
infelicitati, tantae perditioni! Dum enim quae retro sunt
obliviscens, ad ea quae ante sunt me extendere volo, subita nescio qua
miseria me relabi ad inania et noxia conspicio: et tanquam mors subita
interveniens, vel quemadmodum canis rabidus, qui nec percussus a
laceratione hominis se temperat, carnalis delectatio perforat mentem
meam: et pro suavi odore virtutum sentio intolerabilem ac teterrimum
fetorem interiorum vitiorum. Fateor, dulcissime Domine Jesu, et
expando coram te omnes iniquitates meas quas intus sustineo in anima
mea; sunt autem haec mala mea undecim, scilicet ira, impatientia,
inimica Deo et omnibus sanctis odiosa discordia, indignatio, rancor
animi, taedium mentis, voracitas gulae, murmuratio, desiderium
voluptatis, delectatio carnis, tempestas libidinis; et multa his
similia, quibus vexatur et afficitur, laceratur et discerpitur infelix
anima mea. O quam tolerabilius canis putridus fetet hominibus, quam
anima peccatrix Deo! quam infelicius ista Deo, quam ille hominibus!
Anima mea, arbor infructuosa, ubi sunt fructus tui? Talis autem
arbor digna est securi et igne, digna succidi et incendi (Matth.
III, 10). Qui sunt fructus tui? Utique spinae pungentes et
amara peccata: quae utinam sic te poenitendo pungerent, ut confoderent
; sic amarescerent, ut evanescerent. Forsitan parvum quid putas
aliquod peccatum. Sed heu! nonne omne peccatum per praevaricationem
Deum exhonorat? Quod ergo Deum exhonorat, quam pravum est?
Audebit ergo peccator aliquod peccatum parvum aestimare? Jesu bone
Domine, cur de coelo venisti? quid mundo fecisti? ad quid te morti
dedisti? nisi ut peccatores salvares, quorum maximus ego sum.
|
|
