CAPUT V. Misericordiae divinae imploratio. Inimici hominis.

Respira ergo, o peccator, respira, ne desperes: spera in eo quem times, affuge ad eum a quo aufugisti, invoca importune quem superbe provocasti. Jesu, propter nomen tuum fac mihi secundum nomen tuum. Jesu, obliviscere superbum provocantem, respice miserum invocantem nomen dulce, nomen delectabile, nomen confortans peccatorem, et nomen beatae spei. Quid est enim Jesus, nisi Salvator? Ergo propter temetipsum esto mihi Jesus, esto mihi salvator benignus. Noli, Domine, noli attendere sic malum meum, ut obliviscaris bonum tuum, o bone Domine: et si ego admisi unde me damnare potes, tune amisisti unde salvare soles? Si enim castitatem meam mihi ademi, numquid misericordiam tuam peremi? Verum est, conscientia mea meretur damnationem, et poenitentia mea non sufficit ad satisfactionem; sed certum est quod misericordia tua superat omnem offensionem. Parce ergo tu, Domine, qui es salus; et qui non vis mortem peccatoris, miserere peccatrici animae meae, solve vincula ejus, sana vulnera ejus. Ecce, misericors Domine, coram te exhibeo animam meam, virtutum nervis dissolutam, catenis vitiorum ligatam, pondere peccatorum gravatam, delictorum sordibus foedatam, discissam vulneribus daemonum, putridam et fetidam ulceribus criminum: his et aliis gravibus malis, quae melius me vides, obrutam, oppressam, circumdatam, obvolutam, bonorum omnium relevamine destitutam. Ecce quanta coarctat me miseria: subveni succurre, o universa misericordia!

Heu miser, heu miser, semper et ubique miser, quanta captivitas miseri hominis! Si male vivit homo, aperta est damnatio; si recte quidem vivere videtur, sed incaute se custodiens inde gloriatur, iterum est misero certa mors et aeterna damnatio. Isti sunt inimici miseri hominis, superbia, invidia, inanis gloria, quae infelicem contaminant et infestant; et nisi Dei misericordia eum tueatur, saepius usque ad mortem vulneratur. Libera me, Domine, ab his hostibus meis, a quibus me liberare non valeo. Perversum enim et pessimum est cor meum: ad deploranda perpetrata peccata mea lapideum est et aridum, ad resistendum instantibus molle et luteum, ad inutilia et noxia tractanda velox et infatigabile, ad cogitanda salubria fastidiosum et immobile. Anima mea distorta et depravata ad praecipitandum et volutandum se in vitiis nimis facilis est et prompta; ad salutem reminiscendam nimis difficilis et pigra. Longum est enumerare singula, gastrimargiam, somnolentiam, levitatem, impatientiam, cenodoxiam, detractionem, inobedientiam, et caetera vitia quibus facta est infelix anima mea quotidiano ludibrio, quibus distrahitur, conculcatur et perditur. Libera eam, Domine, exonera mole peccatorum obrutam; solve delictorum funibus ligatam, expedi criminibus irretitam, erige jacentem, sustine nutantem, instrue spiritualibus armis virtutibus inermem, tege et protege pugnantem, expugna impugnantem. Jesu bone, vide humilitatem meam et laborem meum, et dimitte universa delicta mea. Adjutor meus esto, ne derelinquas me, neque despicias me; sed doce me facere voluntatem tuam. Anima mea testetur, quod libenter os confitetur. Adjuva me, Domine pie, benigne et clemens plus quam possim cogitare: ut non minus hoc sentiam, quam praesumo sperare.