|
Vae mihi misero, quid faciam? Heu quanto tempore languet mens mea,
quanto stupore induratum est cor meum, quanto torpore obturatur anima
mea! Quid est quod sic me impedit? quid est quod cervicem meam sic
premit? Vult, Domine, vult anima mea ad te erigere faciem suam, et
plumbeo pondere onerata gravatur; conatur se expedire, et catenis
ferreis astringitur; tentat exire, et aeneo carcere clauditur; cupit
in te dirigere intuitum suum, et caliginosis tenebris obscuratur.
Quae sunt ista, Deus meus, quae sic animam meam obtenebrant et
gravant, claudunt et ligant? Forsitan haec sunt peccata mea; imo
vere haec sunt peccata mea, certe haec sunt. Affectus carnalis
infatuavit in me saporem spiritualium: intentio inferiorum incurvavit
animam meam ab intuitu supernorum: amor terrestrium exstinxit in me
delectationem coelestium: usus vitiorum evacuavit in me sensus verorum
donorum . Ab his donis sum elongatus, in his malis occupatus;
seclusus ab illis, inclusus in istis; ab illis devolutus, in istis
obvolutus. Hinc est ille carcer et vincula, hinc sunt illae tenebrae
et pondera. Vae mihi, quia prope est dies irae, prope est, inquam!
Incognita subito venit, et forsitan hodie erit.
|
|
