|
46. Corripiantur itaque a praepositis suis subditi fratres
correptionibus de charitate venientibus, pro culparum diversitate
diversis, vel minoribus, vel amplioribus. Quia et ipsa quae damnatio
nominatur, quam facit episcopale judicium, qua poena in Ecclesia
nulla major est, potest, si Deus voluerit, in correptionem
saluberrimam cedere atque proficere. Neque enim scimus quid contingat
sequenti die; aut ante finem vitae hujus de aliquo desperandum est;
aut contradici Deo potest, ne respiciat et det poenitentiam, et
accepto sacrificio spiritus contribulati cordisque contriti a reatu
quamvis justae damnationis absolvat, damnatumque ipse non damnet.
Pastoralis tamen necessitas habet, ne per plures serpant dira
contagia, separare ab ovibus sanis morbidam: ab illo, cui nihil est
impossibile, ipsa forsitan separatione sanandam. Nescientes enim quis
pertineat ad praedestinatorum numerum, quis non pertineat; sic affici
debemus charitatis affectu, ut omnes velimus salvos fieri. Hoc quippe
fit, cum singulos quosque, ut occurrerint cum quibus id agere
valeamus, ad hoc conamur addudere, ut justificati ex fide pacem
habeant ad Deum (Rom. V, 1): quam praedicabat etiam
Apostolus, cum dicebat, Pro Christo ergo legatione fungimur,
tanquam Deo exhortante per nos: obsecramus pro Christo, reconciliari
Deo (II Cor. V, 20). Quid est enim ei reconciliari, nisi
pacem ad illum habere? Propter quam pacem etiam ipse Dominus Jesus
dixit discipulis suis: In quamcumque domum intraveritis, primum
dicite, Pax huic domui: et si ibi fuerit filius pacis, requiescet
super illum pax vestra; sin autem, ad vos revertetur (Luc. X,
5, 6). Cum hanc evangelizant pacem, de quibus praedictum est,
Quam speciosi pedes eorum qui annuntiant pacem, qui annuntiant bona
(Isai. LII, 7)! nobis quidem tunc incipit esse quisque filius
pacis, cum obedierit et crediderit huic Evangelio, et ex fide
justificatus pacem ad Deum habere coeperit: secundum autem
praedestinationem Dei, jam filius pacis erat. Neque enim dictum
est, Super quem requieverit pax vestra, fiet filius pacis: sed, Si
ibi fuerit, inquit, filius pacis, requiescet super illam domum pax
vestra. Jam ergo et antequam illi annuntiaretur haec pax, filius
pacis ibi erat, sicut eum noverat atque praescierat non evangelista,
sed Deus. Ad nos ergo qui nescimus quisnam sit filius pacis, aut non
sit, pertinet nullum exceptum facere, nullumque discernere; sed velle
omnes salvos fieri, quibus praedicamus hanc pacem. Neque enim
metuendum est ne perdamus eam, si ille cui praedicamus, non est filius
pacis, ignorantibus nobis: ad nos enim revertetur, id est, nobis
proderit ista praedicatio, non et illi; si autem super eum pax
praedicata requieverit, et nobis, et illi.
47. Quia ergo nos qui salvi futuri sint nescientes, omnes quibus
praedicamus hanc pacem salvos fieri velle Deus jubet, et ipse in nobis
hoc operatur, diffundendo istam charitatem in cordibus nostris per
Spiritum sanctum qui datus est nobis (Rom. V, 5): potest etiam
sic intelligi, quod omnes homines Deus vult salvos fieri; quoniam nos
facit velle: sicut misit Spiritum Filii sui clamantem, Abba,
Pater (Galat. IV, 6), id est, nos clamare facientem. De
ipso quippe Spiritu, alio loco dicit, Accepimus Spiritum adoptionis
filiorum, in quo clamamus, Abba, Pater (Rom. VIII, 15).
Nos ergo clamamus, sed ille clamare dictus est, qui efficit ut
clamemus. Si ergo clamantem Spiritum recte dixit Scriptura, a quo
efficitur ut clamemus; recte etiam volentem Deum a quo efficitur ut
velimus. Ac per hoc, quia et corripiendo nihil aliud debemus agere,
nisi ut ab ista pace quae est ad Deum non recedatur, aut ad eam qui
recesserat revertatur, nos agamus sine desperatione quod agimus. Si
filius pacis est quem corripimus, requiescet super eum pax nostra: sin
autem, ad nos revertetur.
48. Quamvis itaque etiam dum quorumdam fides subvertitur, firmum
Dei fundamentum stet, quoniam scivit Dominus qui sunt ejus: non
tamen ideo nos pigri et negligentes esse debemus in corripiendis, qui
corripiendi sunt. Neque enim frustra dictum est, Corrumpunt mores
bonos colloquia mala (I Cor. XV, 33); et, Peribit infirmus
in tua scientia, frater, propter quem Christus mortuus est (I
Cor. VIII, 11). Non argumentemur contra ista praecepta
salubremque terrorem dicentes, Et corrumpant mores bonos colloquia
mala; Et, pereat infirmus, quid ad nos? Firmum fundamentum Dei
stat, et nemo perit nisi filius perditionis.
|
|
