|
11. Officium sepulturae cur laudatum in Scripturis. Secundum
istam quam dixi miseram compassionem laudantur illi, et a rege David
benedicuntur, qui Saülis et Jonathae ossibus aridis sepulturae
misericordiam praestiterunt (II Reg. II, 5). Quae tandem
misericordia praestatur nihil sentientibus? An forte hoc revocandum
est ad illam opinionem, quod infernum fluvium in epulti non poterant
transmeare (Aeneid. lib. 6, VV. 327, 328)? Absit hoc
a fide christiana: alioquin pessime actum est cum tanta martyrum
multitudine, quorum non potuerunt corpora sepeliri, et fallaciter eis
Veritas dixit, Nolite timere eos qui corpus occidunt, et postea non
habent quid faciant; si eis tanta mala facere potuerunt, quibus
impedirentur ad loca exoptata transire. Sed quia hoc sine ulla
dubitatione falsissimum est, nec aliquid obest fidelibus negata eorum
corporibus sepultura, nec aliquid si exhibeatur infidelibus prodest:
cur ergo illi qui Saülem et filium ejus sepelierunt, misericordiam
fecisse dicuntur, et ob hoc a rege pio benedicuntur; nisi quia bene
afficiuntur corda miserantium, quando ea dolent in mortuorum corporibus
alienis, quae illo affectu, quo nemo unquam carnem suam odio habet,
nolunt fieri post mortem suam corporibus suis; et quod sibi exhiberi
volunt quando sensuri non sunt, aliis non sentientibus curant exhibere
dum ipsi sentiunt?
|
|
