|
13. Visorum in somnis exempla duo. Pater defunctus apparet filio.
Augustinus ipse in vivis agens apparet in somnis Eulogio rhetori, et
locum Ciceronis exponit. Sic autem infirmitas humana sese habet, ut
cum in somnis quisque viderit mortuum, ipsius animam se videre
arbitretur; cum autem vivum similiter somniaverit, non ejus animam,
neque corpus, sed hominis similitudinem sibi apparuisse non dubitet:
quasi non possint et mortuorum hominum eodem modo nescientium, non
animae, sed similitudines apparere dormientibus. Pro certo , cum
Mediolani essemus, audivimus quod cum debitum repeteretur a quodam,
defuncti patris cautione prolata, quod filio nesciente a patre jam
fuerat persolutum, contristari homo gravissime coepit, atque mirari
quod ei pater moriens non dixerit quid deberet, cum fecisset etiam
testamentum. Tunc ei nimis anxio apparuit idem pater ejus in somnis,
et ubi esset recautum quo illa cautio vacuata fuerat, indicavit. Quo
invento juvenis atque monstrato, non solum falsi debiti calumniam
propulsavit, sed etiam paternum recepit chirographum, quod pater non
receperat, quando est persoluta pecunia. Hic itaque putatur anima
hominis curam gessisse pro filio, et ad eum venisse dormientem, ut
docens quod ignorabat, a magna eum molestia liberaret. Sed eodem ipso
ferme tempore quo id audivimus, item nobis apud Mediolanum
constitutis, Carthaginis rhetor Eulogius, qui meus in eadem arte
discipulus fuit, sicut mihi ipse, posteaquam in Africam remeavimus,
retulit, cum rhetoricos Ciceronis libros discipulis suis traderet,
recensens lectionem quam postridie fuerat traditurus, quemdam locum
offendit obscurum: quo non intellecto, vix potuit dormire sollicitus;
qua nocte somnianti ego illi quod non intelligebat exposui; imo non
ego, sed imago mea, nesciente me, et tam longe trans mare aliquid
aliud sive agente, sive somniante, et nihil de illius curis omnino
curante. Quomodo fiant ista, nescio: sed quomodolibet fiant, cur
non eodem modo fieri credimus, ut in somnis quisque videat mortuum,
quomodo fit ut videat et vivum? ambobus utique nescientibus, neque
curantibus quis vel ubi vel quando eorum imagines somniet.
|
|
