|
14. Visa phreneticorum. Visum Curmae curialis. Similia sunt
autem somniis nonnulla etiam visa vigilantium, qui turbatos habent
sensus, sicut phrenetici, vel quocumque furentes modo: nam et ipsi
loquuntur secum quasi vere praesentibus loquantur, et tam cum
absentibus quam cum praesentibus, quorum imagines cernunt, sive
vivorum , sive mortuorum. Sed quemadmodum ii qui vivunt, ab eis se
videri, et cum eis se colloqui nesciunt; neque enim revera ipsi
adsunt, aut ipsi sermocinantur, sed turbatis sensibus homines talia
visa imaginaria patiuntur: eo modo et ii qui ex hac vita migrarunt,
sic affectis hominibus videntur quasi praesentes, cum sint absentes,
et utrum aliquis eos imaginaliter videat, omnino nescientes.
15. Huic rei simile est etiam illud, cum homines altius quam si
dormirent, subtrahuntur corporis sensibus, et occupantur talibus
visis. Et his enim apparent imagines vivorum atque mortuorum; sed cum
fuerint sensibus redditi, quoscumque mortuos vidisse se dixerint, vere
cum eis fuisse creduntur: nec attendunt, qui haec audiunt, similiter
ab eis absentium atque nescientium quorumdam etiam imagines visas esse
vivorum. Homo quidam Curma nomine , municipii Tulliensis, quod
Hipponi proximum est, curialis pauper, vix illius loci duumviralitius
et simpliciter rusticanus, cum aegrotaret, ablatus a sensibus , pene
mortuus jacuit aliquot diebus: tenuissimus flatus in naribus, qui manu
admota utcumque sentiebatur et erat exiguum viventis indicium ,
sepeliri ut exanimem non sinebat. Nullos artus movebat, nulla sumebat
alimenta; nihil oculis, nihil ullo alio sensu corporis qualibet
impacta molestia sentiebat. Videbat tamen multa velut in somnis, quae
tandem aliquando post dies plurimos quasi evigilans, visa narravit.
Ac primum, mox ut aperuit oculos: Eat aliquis, inquit, ad domum
Curmae fabri ferrarii, et videat quid ibi agatur. Quo cum itum
esset, inventus est mortuus eo momento, quo iste fuerat sensibus
redditus, et pene a morte revixerat. Tunc intentis qui aderant,
illum exhiberi jussum esse quando ipse dimissus est, indicavit; seque
illic unde redierat dixit audisse, quod non Curma curialis, sed
Curma faber ferrarius ad loca illa mortuorum praeceptus fuisset
adduci. In illis ergo visis, tanquam somniis suis, inter eos
defunctos, quos videbat pro meritorumdi versitate tractari, agnovit
etiam nonnullos quos noverat vivos. Ipsos autem vere forsitan
credidissem, si non inter illa quasi somnia sua vidisset etiam quosdam
qui nunc usque adhuc vivunt, clericos videlicet aliquos regionis suae,
a quorum ibi presbytero audivit, ut apud Hipponem baptizaretur a me,
quod et factum esse dicebat. Viderat itaque in illa visione
presbyterum, clericos, me ipsum, nondum scilicet mortuos, in qua
postea vidit et mortuos. Cur non etiam illos sicut nos vidisse
credatur, utrosque scilicet absentes atque nescientes; ac per hoc non
ipsos, sed similitudines eorum, sicut etiam locorum? Nam et fundum
vidit ubi erat ille cum clericis presbyter, et Hipponem ubi a me quasi
baptizatus est: in quibus locis profecto non erat, quando illic sibi
esse videbatur. Nam quid ibi ageretur eo tempore, nesciebat: quod
procul dubio sciret, si vere ibi esset. Visa sunt igitur ista, quae
non praesentantur in ipsis rebus ut sunt, sed in quibusdam rerum
imaginibus adumbrantur. Denique post multa quae vidit, etiam in
paradisum se introductum esse narravit, dictumque sibi esse, cum inde
dimitteretur rediturus ad suos: Vade, baptizare, si vis esse in isto
loco beatorum. Deinde ut a me baptizaretur admonitus, jam factum esse
respondit. Cui rursus ille qui cum eo loquebatur: Vade, inquit,
vere baptizare; nam illud in visione vidisti. Post ista convaluit,
perrexit Hipponem. Pascha jam propinquabat, dedit nomen inter alios
Competentes, pariter cum plurimis incognitus nobis; nec illam mihi
visionem, nec cuiquam nostrorum indicare curavit. Baptizatus est,
peractis diebus sanctis remeavit ad propria. Biennio vel amplius
transacto, ego cuncta haec cognovi: primo per quemdam meum ejusque
amicum in convivio meo, dum quaedam talia loqueremur: deinde institi
ac feci ut haec mihi praesens ipse narraret, attestantibus honestis
civibus suis, et de mirabili ejus aegritudine, ut jacuerit pene
mortuus per dies plurimus, et de illo alio Curma fabro ferrario, quod
commemoravi superius, et de his omnibus quae cum mihi diceret, etiam
tunc ab illo se audisse recolebant atque firmabant. Quamobrem sicut
vidit baptismum suum, et me ipsum, et Hipponem, et basilicam, et
baptisterium, non in rebus ipsis, sed in quibusdam similitudinibus
rerum; ita et alios quosdam vivos, eisdem nescientibus vivis:
|
|
