|
Mortuorum animae non intersunt rebus viventium. Cur non ergo ita et
illos mortuos, eisdem nescientibus mortuis?
16. Cur non istas operationes angelicas credimus , per
dispensationem providentiae Dei bene utentis et bonis et malis,
secundum inscrutabilem altitudinem judiciorum suorum? sive instruantur
hinc mentes mortalium, sive fallantur, sive consolentur, sive
terrcantur: sicut unicuique vel praebenda est misericordia, vel
irroganda vindicta, ab illo cui misericor diam et judicium non inaniter
cantat Ecclesia (Psal. C, 1). Ut volet accipiat quisque quod
dicam. Si rebus viventium interessent animae mortuorum, et ipsae
nos, quando eas videmus, alloquerentur in somnis; ut de aliis
taceam, me ipsum pia mater nulla nocte desereret, quae terra marique
secuta est ut mecum viveret. Absit enim ut facta sit vita feliciore
crudelis, usque adeo ut quando aliquid angit cor meum, nec tristem
filium consoletur, quem dilexit unice, quem nunquam voluit moestum
videre. Sed profecto quod sacer Psalmus personat, verum est:
Quoniam pater meus et mater mea dereliquerunt me, Dominus autem
assumpsit me (Psal. XXVI, 10). Si ergo dereliquerunt nos
parentes nostri, quomodo nostris curis et rebus intersunt? Si autem
parentes non intersunt, qui sunt alii mortuorum qui noverint quid
agamus, quidve patiamur? Isaias propheta dicit: Tu es enim pater
noster; quia Abraham nescivit nos, et Israel non cognovit nos
(Isai. LXIII, 16). Si tanti Patriarchae quid erga populum
ex his procreatum ageretur ignoraverunt, quibus Deo credentibus
populus ipse de illorum stirpe promissus est; quomodo mortui vivorum
rebus atque actibus cognoscendis adjuvandisque miscentur? Quomodo
dicimus eis fuisse consultum, qui obierunt antequam venirent mala quae
illorum obitum consecuta sunt, si et post mortem sentiunt quaecumque in
vitae humanae calamitate contingunt? An forte nos errando ista
dicimus, et hos putamus quietos, quos inquieta vita vivorum
sollicitat? Quid est ergo quod piissimo regi Josiae pro magno
beneficio promisit Deus, quod esset ante moriturus, ne videret mala
quae ventura illi loco et populo minabatur? Quae Dei verba ista
sunt: Haec dicit Dominus Deus Israel: Verba mea quae audisti, et
veritus es a facie mea cum audisti, quae locutus sum de isto loco, et
qui commorantur in eo, ut deseratur et in maledicto sit; et
conscidisti vestimenta tua, et flevisti in conspectu meo, et ego
audivi, dixit Dominus sabaoth: non sic, ecce ego apponam te ad
patres tuos, et apponeris cum pace; et non videbunt oculi tui omnia
mala quae ego induco in locum hunc, et qui commorantur in eo (IV
Reg. XXII, 18-20). Territus iste Dei comminationibus
fleverat, et sua vestimenta consciderat; et fit omnium malorum
futurorum de properatura morte securus, quod ita requieturus esset in
pace, ut illa omnia non videret. Ibi ergo sunt spiritus defunctorum,
ubi non vident quaecumque aguntur aut eveniunt in ista vita hominibus.
Quomodo ergo vident tumulos suos, aut corpora sua, utrum abjecta
jaceant, an sepulta? Quomodo intersunt miseriae vivorum, cum vel sua
ipsi mala patiantur, si talia merita contraxerunt; vel in pace
requiescant, sicut huic Josiae promissum est, ubi mala ulla nec
patiendo nec compatiendo sustineant, liberati ab omnibus malis quae
patiendo et compatiendo, cum hic viverent, sustinebant?
|
|
