|
19. Martyres adesse nonnullis adjuvandis. Quomodo martyres adsint
periclitantibus, negat se posse definire. Hinc et illa solvitur
quaestio, quomodo martyres ipsis beneficiis quae dantur orantibus,
indicant se interesse rebus humanis, si nesciunt mortui quid agant
vivi. Non enim solis beneficiorum effectibus, verum etiam ipsis
hominum aspectibus confessorem apparuisse Felicem, cujus inquilinatum
pie diligis , cum a Barbaris Nola oppugnaretur, audivimus, non
incertis rumoribus, sed testibus certis. Verum ista divinitus
exhibentur, longe aliter quam sese habet usitatus ordo singulis
creaturarum generibus attributus. Non enim quia in vinum aqua, cum
voluit Dominus, repente conversa est (Joan. II, 9), ideo non
debemus, quid aqua valeat in elementorum ordine proprio, ab istius
divini operis raritate vel potius singularitate discernere: nec quoniam
Lazarus resurrexit (Id. XI, 44), ideo mortuus omnis quando
vult surgit, aut eo modo exanimis a vivente, quomodo a vigilante
dormiens excitatur. Alii sunt humanarum limites rerum, alia divinarum
signa virtutum; alia sunt quae naturaliter, alia quae mirabiliter
fiunt: quamvis et naturae Deus adsit ut sit, et miraculis natura non
desit. Non igitur ideo putandum est vivorum rebus quoslibet interesse
posse defunctos, quoniam quibusdam sanandis vel adjuvandis martyres
adsunt: sed ideo potius intelligendum est quod per divinam potentiam
martyres vivorum rebus intersunt, quoniam defuncti per naturam propriam
vivorum rebus interesse non possunt.
20. Quanquam ista quaestio vires intelligentiae meae vincit,
quemadmodum opitulentur martyres iis quos per eos certum est adjuvari;
utrum ipsi per se ipsos adsint uno tempore tam diversis locis, et tanta
inter se longinquitate discretis, sive ubi sunt eorum memoriae, sive
praeter suas memorias ubicumque adesse sentiuntur: an ipsis in loco
suis meritis congruo ab omni mortalium conversatione remotis, et tamen
generaliter orantibus pro indigentiis supplicantum (sicut nos oramus
pro mortuis, quibus utique non praesentamur, nec ubi sint vel quid
agant scimus), Deus omnipotens qui est ubique praesens, nec
concretus nobis, nec remotus a nobis, exaudiens martyrum preces, per
angelica ministeria usquequaque diffusa praebeat hominibus ista
solatia, quibus in hujus vitae miseria judicat esse praebenda; et
suorum merita martyrum ubi vult, quando vult, quomodo vult, maximeque
per eorum memorias, quoniam hoc novit expedire nobis ad aedificandam
fidem Christi, pro cujus illi confessione sunt passi, mirabili atque
ineffabili potestate ac bonitate commendet. Res haec altior est quam
ut a me possit attingi, et abstrusior quam ut a me valeat perscrutari:
et ideo quid horum duorum sit, an vero fortassis utrumque sit, ut
aliquando ista fiant per ipsam praesentiam martyrum, aliquando per
Angelos suscipientes personam martyrum, definire non audeo; mallem a
scientibus ista perquirere. Neque enim nemo est qui haec sciat, non
qui sibi scire videatur et nesciat: dona enim Dei sunt, his alia, et
illis alia largientis, secundum Apostolum, qui dicit unicuique dari
manifestationem Spiritus ad utilitatem: Alii quidem, inquit, datur
per Spiritum sermo sapientiae; alii sermo scientiae secundum eumdem
Spiritum; alteri autem fides in eodem Spiritu; alteri donatio
curationum in uno Spiritu; alii operationes virtutum; alii
prophetia; alii dijudicatio spirituum; alii genera linguarum; alii
interpretatio sermonum. Omnia autem haec operatur unus atque idem
Spiritus, dividens propria unicuique prout vult (I Cor. XII,
7-11). Horum omnium spiritualium donorum, quae commemoravit
Apostolus, cuicumque data est dijudicatio spirituum, ipse scit ista
sicut scienda sunt.
|
|
