|
22. Obsequia solemnia defunctorum, altaris, orationum et
eleemosynarum sacrificia. Sepulturae officium. Quae cum ita sint,
non existimemus ad mortuos, pro quibus curam gerimus, pervenire, nisi
quod pro eis sive altaris, sive orationum, sive eleemosynarum
sacrificiis solemniter supplicamus: quamvis non pro quibus fiunt
omnibus prosint, sed iis tantum quibus dum vivunt comparatur ut
prosint. Sed quia non discernimus qui sint, oportet ea pro
regeneratis omnibus facere, ut nullus eorum praetermittatur, ad quos
haec beneficia possint et debeant pervenire. Melius enim supererunt
ista eis quibus nec obsunt nec prosunt, quam eis deerunt quibus
prosunt. Diligentius tamen facit haec quisque pro necessariis suis,
quo pro illo fiant similiter a suis. Corpori autem humando quidquid
impenditur, non est praesidium salutis, sed humanitatis officium,
secundum affectum quo nemo unquam carnem suam odio habet (Ephes. V,
29). Unde oportet ut quam potest pro carne proximi curam gerat,
cum ille inde recesserit qui gerebat . Et si haec faciunt qui carnis
resurrectionem non credunt, quanto magis debent facere qui credunt, ut
corpori mortuo, sed tamen resurrecturo et in aeternitatem mansuro
impensum ejusmodi officium, sit etiam quodammodo ejusdem fidei
testimonium? Quod vero quisque apud memorias martyrum sepelitur, hoc
tantum mihi videtur prodesse defuncto, ut commendans eum etiam martyrum
patrocinio, affectus pro illo supplicationis augeatur.
23. Habes ad ea quae a me putasti esse quaerenda, qualem potui
reddere responsionem meam: quae si ultra quam satis est prolixa est,
da veniam; id enim factum est amore diutius loquendi tecum. Hunc ergo
librum quemadmodum acceperit venerabilis Dilectio tua, peto rescriptis
tuis noverim, quem tibi perlator ejus faciet sine dubio gratiorem,
frater scilicet et compresbyter noster Candidianus, quem per tuas
litteras cognitum toto corde suscepi, invitusque dimisi. Multum enim
nos in charitate Christi sua praesentia consolatus est, et, quod
fatendum est, ejus instantia tibi parui. Nam cor meum tanta
distendunt, ut nisi ipso assidue commonente me non sinerer oblivisci,
profecto interrogationi tuae mea responsio defuisset.
|
|
