|
9. Cura sepulturae ex naturali affectu erga corpus. Et tamen ex
illo humani cordis affectu, quo nemo unquam carnem suam odio habet
(Ephes. V, 29), si cognoscant homines aliquid post mortem suam
suis corporibus defuturum , quod in sua cujusque gente vel patria
poscit solemnitas sepulturae, contristantur ut homines; et quod ad eos
post mortem non pertinet, ante mortem suis corporibus timent: ita ut
inveniatur in Regnorum libris Deus per prophetam minari alteri
prophetae, qui ejus transgressus est verbum, quod non inferretur
cadaver ejus in sepulcrum patrum ejus. Quae Scriptura sic habet:
Haec dicit Dominus, Quoniam inobediens fuisti ori Domini, et non
custodisti mandatum quod praecepit tibi Dominus Deus tuus, et
reversus es, et comedisti panem, et bibisti aquam in loco in quo
praecepit tibi ne comederes panem, neque biberes aquam, non inferetur
cadaver tuum in sepulcrum patrum tuorum (III Reg. XIII, 21
et 22). Quanti haec poena pendenda sit, si secundum Evangelium
cogitemus, ubi post corpus occisum nihil metuendum esse didicimus ne
membra exanima patiantur, nec poena dicenda est. Si autem humanum
erga suam carnem consideremus affectum, potuit inde terreri vel
contristari vivus, quod sensurus non erat mortuus: et haec erat
poena, quoniam dolebat animus id de suo corpore futurum, quamvis cum
fieret non doleret. Hactenus enim voluit Dominus servum suum
plectere, qui non sua contumacia spreverat praeceptum ejus implere,
sed aliena decipiente fallacia obedire se credidit, quando non
obedivit. Neque enim putandum est ita fuisse interemptum morsu
bestiae, ut ad supplicium tartareum ejus deinde anima raperetur:
quandoquidem ipsum ejus corpus idem leo qui occiderat custodivit,
jumento etiam quo vehebatur illaeso, et simul cum illa immani fera
intrepida praesentia ad sui domini funus astante. Quo mirabili signo
apparet hominem Dei coercitum potius temporaliter usque ad mortem,
quam punitum esse post mortem. De qua re Apostolus, cum propter
quasdam offensas commemorasset infirmitates mortesque multorum: Si
enim nos ipsos, inquit, judicaremus, a Domino non judicaremur. Cum
judicamur autem, a Domino corripimur, ne cum mundo damnemur (I
Cor. XI, 31 et 32). Eum sane ipse qui deceperat in monumento
proprio satis honorifice sepelivit, seque sepeliendum juxta ossa ejus
curavit: ita sperans parci posse quoque ossibus suis, cum veniret
tempus quando secundum illius hominis Dei prophetiam Josias rex Juda
in illa terra multorum eruit ossa mortuorum, eisdemque ossibus
sacrilega altaria, quae sculptilibus constituta fuerant, funestavit.
Pepercit quippe illi monumento ubi jacebat Propheta, qui ante annos
amplius quam trecentos ista praedixerat; et propter ipsum nec illius
qui eum seduxerat, sepultura violata est (III Reg. XIII,
24-32, et IV Reg. XXIII, 16-18). Affectu namque
illo, quo nemo unquam carnem suam odio habet, providerat cadaveri
suo, qui occiderat mendacio animam suam. Ex hoc igitur quod carnem
suam quisque naturaliter diligit, et illi poena fuit addiscere non eum
futurum in sepulcro patrum suorum; et huic cura prospicere, ut
parceretur ossibus suis, si juxta eum jaceret, cujus sepulcrum nemo
violaret.
|
|
