|
Post haec dedit mihi Dominus Deus continentiam. Continentiam autem
dico, non a sola luxuria, sed a caeteris quoque, sicut necesse est,
vitiis et peccatis. Qui et aliquando vix per triduum continebam,
postea Dei auxiliante gratia, per longum tempus potui continere. Ex
hoc invenio unde merito exclamare possim: Quia fecit mihi magna qui
potens est (Luc. I, 49). Forte parum quid reputat aliquis
continentiam: sed ego non ita. Scio enim quos habeat oppugnatores,
et quantae illam necesse sit esse virtutis, ut possit talibus
resistere. Primus hostis continentiae nostrae caro nostra est
concupiscens adversus spiritum. Quam domesticus hostis, quam
periculosa lucta, quam intestinum bellum! Hostem hunc crudelissimum
nec fugere possumus, o anima mea, nec fugare: sed circumferre illum
necesse est, quoniam alligatus est nobis. Quid autem periculosius et
miserabilius est, quam quod hostem nostrum cogimur sustentare,
perimere eum non licet? Vides ergo quam sollicite te custodire necesse
sit ab ea, quae dormit in sinu tuo. Verumtamen non est hic solus
adversarius mihi; alium adhuc habeo, qui circumcinxit me et obsedit
undique. Hostis iste est praesens saeculum nequam, qui per quinque
portas, quinque videlicet sensus corporis, jaculis suis vulnerat me,
et mors intrat per fenestras meas. Tertius hostis est antiquus humani
generis inimicus, antiquus serpens callidior cunctis animantibus: iste
est hostis quem nec possumus videre, quanto minus cavere? Hic hostis
nunc quidem aperte et violenter, nunc occulte et fraudulenter, semper
autem malitiose et crudeliter nos impugnat et persequitur. Et ad haec
toleranda, ne dicam superanda, quis idoneus? Haec ideo dixi, ut
innotesceret continentiae difficultas, ut sciamus quae a Deo data sunt
nobis (I Cor. II, 12): ac per hoc amplius diligamus eum qui
hanc nobis virtutem tribuit. Omnino enim in Domino facimus hanc
virtutem, et ipse ad nihilum deducit omnes tribulantes nos. Ipse est
qui non modo carnem nostram cum vitiis vel concupiscentiis suis, et
praesens saeculum nequam cum curiositatibus suis et vanitatibus suis,
sed etiam ipsum cum tentationibus suis conterit satanam sub pedibus
nostris. Numquid non merito dixeram, inveniendum in continentia unde
clamarem, Quia fecit mihi magna qui potens est?
|
|
