|
Post haec dedit mihi Dominus Deus gratiam promerendi bona vitae
aeternae, quam gratiam in tribus maxime stare arbitror: in odio
scilicet praeteritorum malorum, in contemptu bonorum praesentium, in
desiderio futurorum. Deinde dedit mihi spem eadem obtinendi, quae in
tribus consistit; tribus, inquam, quae sic roborant et confirmant cor
meum, ut nulla me penuria meritorum, nulla consideratio propriae
vilitatis, nulla aestimatio coelestis beatitudinis de celsitudine spei
dejicere possit in ea firmiter radicatum. Desideras, o anima mea,
scire quae sint illa? Tria considero in quibus spes mea tota
consistit; scilicet charitatem adoptionis, veritatem promissionis,
potestatem redditionis. Murmuret jam quantum voluerit insipiens
cogitatio mea, dicens: Quis enim es tu, aut quanta est illa gloria,
quibusve meritis hanc obtinere speras? Et ego fiducialiter
respondebo, Scio qui credidi, et certus sum, quia in charitate nimia
adoptavit me Deus, quia verax est in promissione, quia potens est in
exhibitione: licet ei facere quodcumque voluerit. Pro his ergo Deus
meus merito diligendus est.
|
|
