|
Magnae autem gratiae fuit, quod me Deus a se fugientem persecutus
est, timenti blanditus; quod erexit me in spem toties desperatum,
quod suis obruit beneficiis ingratum, quod gustu interioris dulcedinis
immundis assuetum delectationibus attraxit et illexit, quod
indissolubilia malae consuetudinis vincula dissolvit, et abstractum
saeculo benigne suscepit. Adhuc, anima mea, illa in quibus tibi sola
conscia es, divinae bonitatis inspice munera: quam jucunda facie
abrenuntianti saeculo tibi Christus occurrit, quibus esurientem
deliciis pavit, quas miserationum suarum divitias ostendit, quos
inspiravit affectus, quo te charitatis poculo inebriavit. Magnum fuit
et hoc, quod me fugientem servum suum et rebellem, sola sua
miseratione vocatum, spiritualium consolationum non reliquit expertem.
Si enim tentabar, ille me sustentabat; si periclitabar, ille me
erigebat; si contristabar, ille me confortabat; si fluctuabam, ille
solidabat. Quoties prae timore arescebam, ille pius consolator
astabat; quoties aestuabam prae timore, ille meis se visceribus
infundebat. Perpendo etiam quoties psallentem vel legentem
spiritualium me sensuum lumine illustrabat, quoties orantem in quoddam
ineffabile desiderium sui rapiebat, quoties mentem meam a terrenis
subtractam, ad coelestes delicias et paradisi amoenitates
transportabat. Taceo multa et magna misericordiae suae circa me
opera; ne aliquid gloriae, quae tota ejus est, ad me videatur
transire. Ita enim secundum hominum aestimationem sibi cohaerent
gratia dantis et felicitas recipientis, ut non laudetur solum qui solus
laudandus esset, scilicet ille qui dedit, sed etiam ille qui recepit.
Quid enim habet aliquis quod non accepit? aut qui gratis accepit,
quare laudatur quasi promeruerit? Tibi ergo laus, Deus meus, et
gloria mea, tibi gratiarum actio: mihi autem confusio faciei meae,
qui tot mala feci, et tot bona recepi.
Vide ergo, o anima mea, quia multum commendat bonitatem Dei, non
solum largitas sua, sed et iniquitas nostra. Si enim magnum est nihil
promerentibus impendere multa, quale quantumve erit retribuere bona
promerentibus mala? O quanta pietas, quam nulla potest superare
impietas! Alia sunt quae misericorditer Deus ignoscit, alia quae
affluenter tribuit. Ignoscit mala nostra, largitur bona sua: semper
praesto ad ignoscendum, paratus semper ad largiendum: hinc pius, hinc
largus; utrobique benignus, ubique bonus. Confiteamur ergo illi mala
nostra, confiteamur et bona nostra. Confiteamur a nobis mala nostra
esse, ut pie ignoscat: confiteamur ab ipso bona nostra esse, ut
conservet et augeat. Hoc igitur incessanter agamus, ne ingrati
appareamus, vel de indulta venia, vel de concessa gratia. Haec,
inquam, agat qui se credit vel cupit esse amatorem Dei. Verus enim
amor semper confitetur. Quid ergo haec omnia faciunt diligenter
considerata, nisi ut considerantis animum ab omni penitus abstractum
amore, ad Deum diligendum qui haec contulit, mirabiliter rapiant,
vehementer afficiant? Si quis autem non haec omnia bona a Deo sibi
videt collata, et ideo illum parum diligere non veretur; sciat pro
certo quod nemo est qui non facile, si quaerit, inveniat unde plurimum
sit obnoxius Deo, unde totis viribus, totis cordis medullis
diligere, unde etiam et continuas gratias referre debeat. Ille ergo
cui aliqua bona saluti necessaria desunt, nec si contra Deum
murmuret, nec eum accuset: quia omnia certissima et justissima ratione
facit Deus, qui cui vult miseretur, et quem vult indurat (Rom.
IX, 18), qui et potens est dona sua cum voluerit conferre, et
collata cum voluerit auferre. Doleat ergo qui haec non habet, et
laboret et oret ut habeat: pro acceptis vero bonis Deo gratus
existat.
|
|
