|
Magna igitur et multa, imo certe innumerabilia sunt, quae mihi,
Domine Deus, contulisti beneficia; pro quibus merito mihi diligendus
et semper es laudandus. Quid enim boni habeo vel habui, vel habiturus
sum, quod a te summo bono non est, a quo omne quod bonum est, et
dicitur, et etiam procedit? Unum autem est quod me plus his omnibus
accendit, urget, movet, et promovet ad te diligendum: super omnia,
inquam, amabilem te mihi reddit, o bone Jesu, ignominiosissima et
amara mors quam sustinuisti, opus nostrae redemptionis. Hoc solum
omnino totam vitam nostram, totum laborem nostrum, totum obsequium
nostrum, amorem denique nostrum facile sibi vindicat totum: hoc,
inquam, est quod devotionem nostram et excitat melius, et nutrit
suavius, et auget amplius. Multum quippe in hoc opere laboravit
auctor mundi, nec in omni fabrica mundi tantam fatigationem sustinuit.
De mundo enim et de his quae in mundo sunt, dixit, et facta sunt;
mandavit, et creata sunt (Psal. XXXII, 9): at vero pro
redemptione generis humani magnos et multos et diuturnos labores
sustinuit, et dolores. Ecce quomodo nos dilexit, qui nulla sui
necessitate, sed sola nostra charitate tam dura et indigna sustinuit.
Merito ergo dixerim hoc unum omnibus aliis praestare beneficiis.
Quippe cum magnum sit aliquem sua gratis alicui conferre, multo majus
certe est semetipsum impendere. Et cum magnae charitatis sit animam
pro amicis dare, multo majoris charitatis indicium est animam pro
inimicis ponere, quod Filius Dei pro nobis fecit. Nam cum inimici
essemus Deo, reconciliati sumus per mortem Filii ejus. Vix autem
pro justo quis moritur, ipse autem pro impiis est mortuus, justus pro
injustis, ut nos offerret Deo: exsul a coelis factus, ut nos
reportaret ad coelos. O quam ineffabilis pietas, quam ineffabilis
dulcedo charitatis, quam stupenda dignatio charitatis fuit, Deum pro
homine hominem fieri. Deum pro homine carnem indui, mori, tentatum
per omnia pro similitudine absque peccato! Ecce cum quanto pretio
quantove labore redimebatur homo, qui diabolo jure debebatur: qui si
non redimeretur, sine dubio aeternaliter cum diabolo damnaretur. Haec
ideo dixi, ut intelligat homo quantum debeat diligere Deum; quantum
patienter, imo libenter, non solum autem hoc, sed etiam ardenter pro
illo sustinere labores et dolores, qui pro se tanta ac talia
sustinuit. Per multas enim tribulationes oportet nos intrare in regnum
coelorum (Act. XIV, 21). Amplectatur igitur te anima mea,
Domine Jesu, crucifixum, sumat tui dulcissimi sanguinis haustum:
occupet memoriam meam haec suavis meditatio, ne ex toto eam oblivio
obscuret. Judicem me nihil scire, nisi Jesum Christum, et hunc
crucifixum; ne scientiam meam a soliditate fidei vanus error abducat:
vindicet sibi totum amorem meum haec tua mira dilectio; ne illum
cupiditas mundialis absorbeat. Mentem enim quam tuae, Domine,
dulcedo charitatis compleverit, non timor angustat, non libido
commaculat, non ira dilaniat, non superbia elevat, non cenodoxiae
inanis fumus eventilat, non exagitat furor, non stimulus ambitionis
eviscerat, non avaritia contrahit, non dejicit tristitia, non invidia
tabefacit: nullum denique vitium eam corrumpit, dum in eadem dulcedine
immobilis persistit. Qui ergo suis tanta praestat in praesenti,
quanta illis servat in futuro? Quae dat in praesenti, temporalia
sunt: quae autem in futuro saeculo se promittit Deus suis daturum,
aeterna sunt, et bonis temporalibus incomparabiliter meliora.
Temporalia enim bona difficile acquiruntur, et acquisita facile
dilabuntur: et quae etiam habita sunt, cum gravi sollicitudine
custodiuntur, et cum dolore amittuntur, et amissa cum gravi labore
recuperantur. Futuri autem saeculi bona nunquam amittuntur, nunquam
minuuntur, cum gaudio et quiete possidentur, semper habentur, semper
desiderantur, et nunquam fastidiuntur. Quae cum semel quis
acceperit, ita securus erit ea se nunquam amissurum, sicut certus est
vel erit illa se nunquam velle amittere.
|
|
