|
Vigili cura, mente sollicita, summo conatu, et sollicitudine
continua decet nos inquirere et addiscere quomodo et qua via possimus
infernale supplicium vitare, et coeleste gaudium acquirere; cum nec
illud supplicium vitari, nec illud gaudium acquiri possit, nisi via
cognita qua est illud vitandum, et illud acquirendum. Audiamus ergo
libentius, inspiciamus diligentius verba Apostoli, quibus ipse duo
ostendit, scilicet quod coelestis gloriae vita ineffabilis est, et
quae sit via quae ducit ad vitam: ait enim, Nec oculus vidit, nec
auris audivit, nec in cor hominis ascendit, quae praeparavit Deus
diligentibus se (I Cor. II, 9). Ecce per hoc quod dicit Deum
praeparasse bona diligentibus se, ostendit quia dilectio via est qua ad
illa bona pervenitur. Sed dilectio Dei sine dilectione proximi haberi
non potest, testante beato Joanne, qui ait: Qui non diligit fratrem
suum quem videt, Deum quem non videt, quomodo diligere potest? Et
hoc mandatum habemus a Deo, ut qui diligit Deum, diligat et proximum
suum (I Joan. IV, 20, 21). Ecce in hac gemina dilectione
consistit vera charitas, de qua Apostolus loquens ait:
Excellentiorem viam vobis adhuc demonstro (I Cor. XII, 31).
Ecce charitas excellentissima via est quae ducit ad coelestem patriam,
et sine qua illuc nemo pervenire potest. Sed quis in hac via est?
quis novit eam? Qui diligit Deum et proximum.
Quomodo diligendus est Deus, et quomodo proximus? Deum debemus
diligere plus quam nos, sed proximum sicut nos. Deum diligimus plus
quam nos, si praecepta ejus voluntati nostrae in omnibus praeponimus:
proximum autem non jubemur diligere quantum nos; sed sicut nos, id
est, velle et optare omne bonum, quod debemus velle et optare nobis,
et maxime aeternam beatitudinem; et ad illam obtinendam ei succurrere,
et in corporalibus bonis, et in spiritualibus, prout ratio exigit, et
facultas permittit. Unde Dominus in Evangelio ait, Quaecumque
vultis ut faciant vobis homines, et vos eadem facite illis (Matth.
VII, 12); et Joannes apostolus ait, Non diligamus verbo neque
lingua, sed opere et veritate (I Joan. III, 18). Sed qui
sunt proximi, quos debemus sic diligere? Certe omnes homines,
Christiani, Judaei, Pagani, amici et inimici.
|
|
