|
Cum ergo tota salus nostra in dilectione consistat, quare et qualiter
Dominus noster a nobis diligendus sit, diligenter considerandum est.
Ad Dei igitur dilectionem in nobis excitandam, nutriendam et augendam
nihil ita valet, sicut beneficiorum ejus frequens et diligens
consideratio. Tanta enim nobis tribuit, tantaque retribuit, quod
deficit anima nostra, deficit prorsus in consideratione tantorum
beneficiorum ejus. Et licet non possimus ei tantum et tantas, ut
decet, amorem et obsequium et gratiarum actiones persolvere, tamen
quantum et quantas possumus rependere debemus. Ecce quare, id est,
pro beneficiis suis, quae sua magna pietate, sua gratuita bonitate,
nullis nostris meritis exigentibus nobis contulit Dominus, a nobis
quoque multum diligendus est. Qualiter autem a nobis diligendus est
Deus, illud ejus mandatum manifestat, quod nimis mandavit, et nimis
custodiri voluit (Psal. CXVIII, 4). Audi igitur, o homo,
illud omnium mandatorum et maximum et primum mandatum: audi, inquam,
illud diligenter, retine memoriter, meditare jugiter, et pro viribus
tuis imple instanter, assidue et perseveranter. Hoc autem est illud
mandatum, Diliges Dominum Deum tuum ex toto corde tuo, id est, ex
toto intellectu; et ex tota anima tua, id est, ex tota voluntate
tua; et ex tota mente (Deut. VI, 5, et Matth. XXII,
37), id est, ex tota memoria: ut omnes cogitationes tuas,
omnemque vitam tuam, et omnem intellectum tuum in illum conserves.
Sed quia parum te forte a Deo diligi aestimas, illum quoque parum
diligere non vereris. Scrutare ergo et revolve in animo tuo quae tibi
contulit dona et beneficia, quaeve promisit: et te vehementer illum
debere diligere convinceris.
Ut autem amor Dei in te amplius excitetur et crescat, considera
diligenter, a quo, quare, vel ad quid creatus sit homo, quaeve Deus
propter hominem creavit. Sciendum est ergo rerum creatarum,
coelestium et terrestrium, visibilium et invisibilium causam non esse
nisi bonitatem Creatoris, qui est Deus unus et verus: cujus est
tanta bonitas, quod alios suae beatitudinis qua aeternaliter beatus
est, velit esse participes, quam vidit communicari posse, minui
omnino non posse. Illud igitur bonum, quod ipse erat et quo ipse erat
beatus, sola bonitate, non necessitate aliis communi care voluit:
quia summi boni erat prodesse velle, et omnipotentissimi nocere non
posse. Et quia non valet ejus beatitudinis particeps existere
aliquis, nisi per intelligentiam, quae quanto magis intelligitur,
tanto plenius habetur; fecit Deus rationalem creaturam, quae summum
bonum intelligeret, intelligendo amaret, amando possideret, et
possidendo frueretur: eamque hoc modo distinxit, ut pars in sui
puritate permaneret, nec corpori uniretur, scilicet angelus; pars
corpori jungeretur, scilicet anima. Distincta est igitur rationalis
creatura in incorpoream et corpoream. Incorporea, angelus; corporea
vero, homo vocatur, ex anima rationali et carne subsistens. Conditio
igitur rationalis creaturae primam causam habuit, Dei bonitatem.
Creatus est igitur homo vel angelus propter bonitatem Dei. Nam quia
bonus est Deus, sumus; et in quantum sumus, boni sumus. Ad quid
autem creata est rationalis creatura? Ad laudandum Deum, ad
serviendum ei, ad fruendum eo: in quibus ipsa proficit, non Deus.
Deus enim perfectus et summa bonitate plenus, nec augeri potest nec
minui. Quod ergo creatura rationalis facta est a Deo, referendum est
ad Creatoris bonitatem, et ad creaturae utilitatem. Cum igitur
quaeritur, quare vel ad quid facta sit rationalis creatura;
respondendum est, Propter Dei bonitatem, et creaturae utilitatem:
utile nempe est ei servire Deo et frui eo.
|
|
