|
Primum cogita, o anima, quod aliquando non fueris, et ut esse
inciperes, hoc Dei dono acceperis. Donum ergo ejus erat ut fieres.
Sed numquid ei aliquid dederas priusquam fieres, quod tibi hoc ab eo
redderetur ut fieres? Nihil prorsus, nil tu dederas, nil tu dedisse
poteras priusquam fieres. Qui utique si nil amplius dedisset, pro eo
ipso tamen semper a nobis laudandus et diligendus esset. Nunc autem
amplius dedit, quia dedit non solum esse, sed et pulchrum esse, et
formosum esse. Sed nec hic terminari potuit munificentia largitoris
optimi: adhuc aliquid plus dedit, et magis nos ad similitudinem suam
traxit. Voluit ad se trahere per similitudinem, quos ad se trahebat
per dilectionem. Dedit ergo nobis esse, et pulchros esse, dedit et
vivere: ut praecellamus his quae non sunt per essentiam, et his quae
inordinata sunt, aut incompleta aut incomposita per formam, aut
inanimata per vitam. Magno debito obligata es, anima mea. Multum
accepisti, et nihil a te habuisti; et pro omnibus his non habes quid
retribuas, nisi tantum ut diligas. Nam quod per dilectionem datum
est, nec melius nec decentius quam per dilectionem rependi potest;
accepisti autem hoc per dilectionem.
Jam nunc tibi narrare incipiam quantum iste sponsus tuus, qui tam
excellens apparuit cum te conderet, humiliari dignatus est cum te
repararet. Illic tam sublimis, hic tam humilis: non tamen hic, quam
illic, minus amabilis; quia nec hic quam illic minus admirabilis.
Illic potenter magna tibi contulit, hic misericorditer pro te dira
sustinuit. Ut enim relevaret te illuc unde cecideras, ipse descendere
dignatus est huc ubi jacebas: et ut tibi juste redderetur quod
perdideras, ipse dignatus est pie pati quod tolerabas. Descendit
ergo, suscepit, sustinuit, vicit, restauravit. Descendit ad
mortalem, suscepit mortalitatem, sustinuit passionem, vicit mortem,
restauravit hominem. Ecce, anima mea, obstupesce tanta mirabilia,
tanta beneficia propter te exhibita. Cogita quantum te diligat, qui
tanta dignatus est facere propter te. Pulchra facta fueras ejus
munere; foeda facta es tua iniquitate: sed rursum mundata es et
formosa facta es ejus pietate, operante tamen utrobique ejus
charitate. Olim cum non esses, dilexit te ut conderet; postea cum
foeda esses, dilexit ut pulchram faceret: et ut ostenderet tibi
quantum te diligeret, non nisi moriendo a morte liberare te voluit; ut
non impenderet tantum pietatis beneficium, verum etiam charitatis
monstraret affectum. Grandi itaque dignatione primo homini spiraculum
vitae desuper pius formator infudit: sed multo majori charitate pro
eodem homine non jam sua dedit, sed se ipsum impendit atque tradidit.
Magnum quidem est de Deo, quod esse me sentio opus ejus: sed multo
plus est, quod transisse ipsum video in pretium meum; quoniam tam
copioso munere ipsa redemptio agitur, ut homo Deum valere videatur.
O felix culpa mea, ad quam diluendam dum ille charitate trahitur,
ipsa quoque ejus charitas mihi eam desideranti et eam totis praecordiis
concupiscenti aperitur! Nunquam tam bene dilectionem ejus agnoscerem,
nisi in tantis periculis expertus eam fuissem. O quam feliciter
cecidi, qui post lapsum felicius resurrexi! Nulla dilectio major,
nullus amor sincerior, nulla charitas sanctior, nullus affectus
ardentior. Mortuus est pro me innocens, nihil in me quod amaret
inveniens. Quid ergo dilexisti, Domine, in me, et tantum
dilexisti, ut morereris pro me? Quid tale in me invenisti, pro quo
tanta et tam dura sustinere voluisti?
|
|
