|
Domino beatissimo et venerabiliter sincerissima charitate amplectendo
patri SIMPLICIANO AUGUSTINUS, in Domino salutem.
1. Plenas bonorum gaudiorum litteras, quod sis memor mei, meque,
ut soles, diligas, magnaeque gratulationi tibi sit quidquid in me
donorum suorum Dominus conferre dignatus est misericodia sua, non
meritis meis, missas munere Sanctitatis tuae accepi: in quibus
affectum in me paternum de tuo benignissimo corde non repentinum et
novum hausi, sed expertum plane cognitumque repetivi, domine
beatissime et venerabiliter sincerissima charitate amplectende.
2. Unde autem tanta exorta est felicitas litterario labori nostro,
quo in librorum quorumdam conscriptione sudavimus, ut a tua Dignatione
legerentur? nisi quia Dominus, cui subdita est anima mea, consolari
voluit curas meas, et a timore recreare, quo me in talibus operibus
necesse est esse sollicitum, necubi forte indoctior vel incautior,
quamvis in planissimo campo veritatis, offendam. Cum enim tibi placet
quod scribo, novi cui placeat; quoniam quis te inhabitet novi. Idem
quippe omnium munerum spiritualium distributor atque largitor per tuam
sententiam confirmabit obedientiam meam. Quidquid enim habent illa
scripta delectatione tua dignum, in meo ministerio dixit Deus,
Fiat, et factum est; in tua vero approbatione vidit Deus quia bonum
est.
3. Quaestiunculas sane, quas mihi enodandas jubere dignatus es,
etsi mea tarditate implicatus non intelligerem, tuis meritis adjutus
aperirem. Tantum illud quaeso, ut pro mea infirmitate depreceris
Deum; et sive in iis quibus me exercere benigne paterneque voluisti,
sive in aliis quaecumque nostra in tuas sanctas manus forte
pervenerint, quia sicut Dei data, sic etiam mea errata cognosco, non
solum curam legentis impendas, sed etiam censuram corrigentis assumas.
Vale.
|
|
