|
14. Paganorum reliquiae frustra jactant doctrinam et sapientiam
suam. Eant nunc isti, et adhuc contra christianam religionem et
contra verum Dei cultum vanitates pristinas defensitare audeant, ut
cum strepitu pereant. Nam et hoc de illis praedictum est in Psalmo,
dicente Propheta: Sedisti super thronum, qui judicas aequitatem.
Increpasti gentes, et periit impius; nomen eorum delesti in
aeternum, et in saeculum saeculi. Inimici defecerunt frameae in
finem, et civitates eorum destruxisti. Periit memoria eorum cum
strepitu, et Dominus in aeternum permanet (Psal. IX, 5-8).
Necesse est ergo ut impleantur omnia haec: nec quod adhuc audent ipsi
pauci qui remanserunt, vaniloquas suas ostentare doctrinas, et
Christianos tanquam imperitissimos irridere, moveri debemus, dum in
eis impleri ea quae praedicta sunt videamus. Ipsa quippe velut
imperitia et stultitia Christianorum, quae humilibus et sanctis
ejusque diligenter studiosis apparet excelsa et sola vera sapientia;
ipsa, inquam, velut stultitia Christianorum eos ad istam paucitatem
redegit, quoniam, sicut dicit Apostolus, Stultam fecit Deus
sapientiam hujus mundi. Deinde subjungit rem mirabilem, si quis
intelligat, et ita sequitur: Nam quoniam in Dei sapientia non
cognovit mundus per sapientiam Deum, placuit Deo per stultitiam
praedicationis salvos facere credentes. Quoniam quidem Judaei signa
petunt, et Graeci sapientiam quaerunt: nos autem praedicamus
Christum crucifixum, Judaeis quidem scandalum, Gentibus autem
stultitiam, ipsis vero vocatis Judaeis et Graecis, Christum Dei
Virtutem et Dei Sapientiam. Quoniam quod stultum est Dei,
sapientius est hominibus; et quod infirmum est Dei, fortius est
hominibus (I Cor. I, 20-25). Irrideant ergo, quantum
possunt, tanquam imperitiam et stultitiam nostram, et jactent
doctrinam et sapientiam suam. Illud scio, quod isti irrisores nostri
pauciores sunt hoc anno, quam fuerunt priore anno. Ex quo enim
fremuerunt gentes, et populi meditati sunt inania adversus Dominum et
adversus Christum ejus, quando ab eis fundebatur sanguis sanctorum et
vastabatur Ecclesia, usque ad hoc tempus et deinceps quotidie
minuuntur. Nos autem adversus eorum opprobria et superbas irrisiones
fortissimos reddunt oracula Dei nostri, quae de hac quoque re videmus
et gaudemus impleri. Sic enim nos alloquitur per prophetam: Audite
me, qui scitis judicium, populus meus, in quorum corde lex mea est:
opprobrium hominum nolite metuere, et detractione eorum ne superemini;
nec quod nunc vos spernunt, magni duxeritis. Sicut enim vestimentum,
ita per tempus absumentur, et sicut lana a tinea comedentur: justitia
autem mea in aeternum manet (Isai. LI, 7 et 8). Legant tamen
haec nostra, si dignentur; et cum ad nos contradictiones eorum
pervenerint, quantum Dominus adjuvat, respondebimus.
|
|
