|
24. Quidam disputator catholicus non ignobilis hunc Evangelii locum
sic exposuit, ut diceret praescisse Dominum Tyrios et Sidonios a
fide fuisse postea recessuros, cum factis apud se miraculis
credidissent, et misericordia potius non eum illic ista fecisse:
quoniam graviori poenae obnoxii fierent, si fidem quam tenuerant
reliquissent, quam si eam nullo tempore tenuissent. In qua sententia
docti hominis et admodum acuti, quae sint adhuc merito requirenda ,
quid me nunc attinet dicere, cum et ipsa nobis ad id quod agimus
suffragetur? Si enim miseratione Dominus non fecit in istis
virtutes, per quas fieri possent fideles, ne gravius punirentur cum
postea fierent infideles, quod eos futuros fuisse praescivit; satis
aperteque monstratur, de his peccatis neminem judicari mortuorum, quae
praescivit fuisse facturum, si aliquo modo ei ne illa faciat
subvenitur: sicut Tyriis et Sidoniis, si sententia illa vera est,
subvenisse dicitur Christus, quos maluit non accedere ad fidem, quam
scelere multo graviore discedere a fide, quod eos, si accessissent,
praeviderat fuisse facturos. Quamvis si dicatur, Cur non factum est
ut crederent potius, et hoc eis praestaretur, ut antequam fidem
relinquerent, ex hac vita migrarent? quid responderi possit, ignoro.
Qui enim dicit, relicturis fidem beneficio fuisse concessum, ne
habere inciperent quod graviore impietate desererent, satis indicat non
judicari hominem ex eo quod praenoscitur male fuisse facturus, si ei
quocumque beneficio ut id non faciat consulatur. Consultum est igitur
et illi, qui raptus est, ne malitia mutaret intellectum ejus (Sap.
IV, 11). Sed cur non ita consultum fuerit Tyriis ac Sidoniis,
ut crederent et raperentur, ne malitia mutaret intellectum eorum;
forsitan responderet ille, cui placuit isto modo hanc solvere
quaestionem: ego vero quantum ad hoc quod ago attinet, sufficere
video, ut secundum istam quoque sententiam, demonstrentur homines non
judicari de his quae non fecerunt, etiamsi facturi fuisse praevisi
sunt. Quanquam, ut dixi, hanc opinionem, qua putantur in
morientibus vel mortuis vindicari peccata , quae praesciti sunt facturi
esse si viverent, etiam refellere pudeat, ne videamur et nos
existimasse alicujus esse momenti, quam maluimus disputatione
cohibere, quam silentio praeterire.
|
|
