|
38. Sed aiunt, ut scribitis,
|
“Neminem posse correptionis
stimulis excitari, si dicatur in conventu Ecclesiae audientibus
multis: Ita se habet de praedestinatione definita sententia voluntatis
Dei, ut alii ex vobis de infidelitate accepta obediendi voluntate
veneritis ad fidem, vel accepta perseverantia maneatis in fide;
caeteri vero qui in peccatorum delectatione remoramini, ideo nondum
surrexistis, quia necdum vos adjutorium gratiae miserantis erexit.
Verumtamen si qui estis necdum vocati, quos gratia sua
praedestinaverit eligendos, accipietis eamdem gratiam, qua velitis et
sitis electi: et si qui obeditis, si praedestinati estis rejiciendi,
subtrahentur obediendi vires, ut obedire cessetis.”
|
|
Ista cum
dicuntur, ita nos a confitenda vera Dei gratia, id est, quae non
secundum merita nostra datur, et a confitenda secundum eam
praedestinatione sanctorum deterrere non debent; sicut non deterremur a
confitenda praescientia Dei, si quis de illa populo sic loquatur, ut
dicat:
|
“Sive nunc recte vivatis, sive non recte, tales eritis
postea, quales vos Deus futuros esse praescivit, vel boni si bonos,
vel mali si malos.”
|
|
Numquid enim, si hoc audito nonnulli in torporem
segnitiemque vertantur, et a labore proclives ad libidinem post
concupiscentias suas eant, propterea de praescientia Dei falsum
putandum est esse, quod dictum est? Nonne si Deus illos bonos
futuros esse praescivit, boni erunt, in quantalibet nunc malignitate
versentur; si autem malos, mali erunt, in quantalibet nunc bonitate
cernantur? Fuit quidam in nostro monasterio, qui corripientibus
fratribus cur quaedam non facienda faceret, et facienda non faceret,
respondebat: Qualiscumque nunc sim, talis ero qualem me Deus futurum
esse praescivit. Qui profecto et verum dicebat, et hoc vero non
proficiebat in bonum: sed usque adeo profecit in malum, ut deserta
monasterii societate fieret canis reversus ad suum vomitum: et tamen
adhuc qualis sit futurus, incertum est. Numquid ergo propter
hujusmodi animas ea quae de praescientia Dei vera dicuntur, vel
neganda sunt vel tacenda; tunc scilicet, quando si non dicantur, in
alios itur errores?
|
|
