|
66. Sed quid plura? Satis docuisse me existimo, vel potius plus
quam satis, dona Dei esse, et incipere in Dominum credere, et usque
in finem in Domino permanere. Caetera vero bona ad vitam piam, qua
Deus recte colitur, pertinentia, etiam ipsi propter quos haec
agimus, Dei dona esse concedunt. Omnia porro dona sua, et quibus ea
fuerat largiturus, Deum praescisse negare non possunt. Sicut ergo
caetera praedicanda sunt, ut qui ea praedicat, obedienter audiatur;
ita praedestinatio praedicanda est, ut qui obedienter haec audit, non
in homine, ac per hoc nec in se ipso, sed in Domino glorietur: quia
et hoc Dei praeceptum est; et hoc praeceptum obedienter audire, id
est, ut qui gloriatur, in Domino glorietur (I Cor. I, 31),
similiter ut caetera, Dei donum est. Quod donum qui non habet, non
dubito dicere, alia quaecumque habet, inaniter habet. Hoc
Pelagiani, optamus, ut habeant; isti autem nostri ut plenius
habeant. Non itaque simus in disputationibus prompti, et in
orationibus pigri. Oremus, dilectissimi, oremus, ut Deus gratiae
det etiam inimicis nostris, maximeque fratribus et dilectoribus
nostris, intelligere et confiteri, post ingentem et ineffabilem
ruinam, qua in uno omnes cecidimus, neminem nisi gratia Dei
liberari; eamque non secundum merita accipientium tanquam debitam
reddi, sed tanquam veram gratiam nullis meritis praecedentibus gratis
dari.
67. Nullum autem est illustrius praedestinationis exemplum quam ipse
Jesus: unde et in primo libro jam disputavi (De Praedestinatione
Sanctorum, nn. 30, 31), et in hujus fine commendare delegi:
nullum est, inquam, illustrius praedestinationis exemplum quam ipse
Mediator. Quisquis fidelis vult eam bene intelligere, attendat
ipsum, atque in illo inveniat et se ipsum: fidelis, inquam, qui in
eo veram naturam credit et confitetur humanam, id est nostram, quamvis
singulariter suscipiente Deo Verbo, in unicum Filium Dei
sublimatam, ita ut qui suscepit et quod suscepit una esset in
Trinitate persona. Neque enim homine assumpto quaternitas facta est,
sed Trinitas mansit, assumptione illa ineffabiliter faciente personae
unius in Deo et homine veritatem. Quoniam non Deum tantum dicimus
Christum, sicut haeretici Manichaei; nec hominem tantum, sicut
haeretici Photiniani; nec ita hominem, ut aliquid minus habeat quod
ad humanam certum est pertinere naturam, sive animam sive in ipsa anima
mentem rationalem, sive carnem, non de femina sumptam, sed factam de
Verbo in carnem converso atque mutato; quae omnia tria falsa et vana,
haereticorum Apollinaristarum tres partes varias diversasque fecerunt:
sed dicimus Christum Deum verum, natum de Deo Patre sine ullo
initio temporis; eumdemque hominem verum, natum de homine matre certa
plenitudine temporis; nec ejus humanitatem, qua minor est Patre ,
minuere aliquid ejus divinitati , qua aequalis est Patri. Hoc autem
utrumque unus est Christus, qui et secundum Deum verissime dixit,
Ego et Pater unum sumus (Joan. X, 30): et secundum hominem
verissime dixit, Pater major me est (Id. XIV, 28). Qui
ergo hunc fecit ex semine David hominem justum, qui nunquam esset
injustus sine ullo merito praecedentis voluntatis ejus; ipse ex
injustis facit justos, sine ullo merito praecedentis voluntatis
ipsorum, ut ille caput, hi membra sint ejus. Qui ergo fecit illum
hominem, sine ullis ejus praecedentibus meritis, nullum quod ei
dimitteretur, vel origine trahere, vel voluntate perpetrare peccatum;
ipse nullis eorum praecedentibus meritis facit credentes in eum, quibus
dimittat omne peccatum: qui fecit illum talem, ut nunquam habuerit
habiturusque sit voluntatem malam; ipse facit in membris ejus ex mala
voluntate bonam. Et illum ergo et nos praedestinavit; quia et in illo
ut esset caput nostrum, et in nobis ut ejus corpus essemus, non
praecessura merita nostra, sed opera sua futura praescivit.
68. Qui legunt haec, si intelligunt, agant Deo gratias: qui
autem non intelligunt, orent ut eorum ille sit doctor interior, a
cujus facie est scientia et intellectus (Prov. II, sec.
LXX). Qui vero errare me existimant, etiam atque etiam diligenter
quae sunt dicta considerent, ne fortassis ipsi errent. Ego autem cum
per eos qui meos labores legunt, non solum doctior, verum etiam
emendatior fio, propitium mihi Deum agnosco: et hoc per Ecclesiae
doctores maxime exspecto; si et in ipsorum manus venit, dignanturque
nosse quod scribo.
|
|
