|
Deus qui hominem condidit, ipse praedestinatione sua et donum
illuminationis ad credendum, et donum perseverantiae ad proficiendum
atque permanendum, et donum glorificationis ad regnandum, quibus dare
voluit, praeparavit: quippe non aliter perficit in opere, quam in sua
sempiterna atque incommutabili habet dispositum voluntate. Cujus
praedestinationis veritatem, qua nos ante mundi constitutionem
praedestinatos in Christo testatur Apostolus, si quis detrectat
cordis credulitate recipere, vel oris confessione proferre, si ante
ultimum diem vitae praesentis, impietatis suae contumaciam, qua Deo
vivo et vero rebellis obsistit, non abjecerit; manifestum est eum non
pertinere ad eorum numerum, quos Deus in Christo ante mundi
constitutionem gratis elegit et praedestinavit ad regnum. Pro quibus
tamen nec oratio fidelium debet desistere, nec charitas aliquando
torpere; ut Deus eis gratiam suae illuminationis donet, per quam in
ipsis semen divini sermonis fructificet, qui frustra exterioribus
auribus sonat, nisi Deus spirituali munere auditum hominis interioris
aperiat.
|
|
